540 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



eerste bladeren (boven de zaadlobben) elk in een fraaien, lang- 

 gesteelden beker veranderd waren. 



Polygonum Fagopyrum. Over de erfelijkheid der syncotylie bij 

 de boekweit heb ik reeds vroeger bericht^). Mijn ras begon in 1887 

 met ^6n syncotyle en eenige tricotyle planten; beide variatien 

 sloegen in 1888 eene generatie over en keerden in 1889 terug (6 syn- 

 cotyien). In de vierde generatie (1890) ontstond, naast 10 syn- 

 cotylen, ook een amphicotyle plant, wier cotylen dustoteen bekertje 

 aane^ngegroeid waren. Ook de vijfde generatie (1891) leverde syn- 

 cotylen, evenzoo de beide volgenden (1892 en 1893). 



In 1890 ontstond in den oksel van den saamgegroeiden zaadlob 

 van iin der syncotyle planten een platte breede zijtak, eene syn- 

 cladie, die klaarblijkelijk door de aaneengroeiing der okselknoppen 

 der z66 verbonden cotylen ontstaan was. De syncladie was 1 cm. 

 breed en 1 internodiiim (1.5 cm.) hoog en splitste zich daarboven 

 in twee lange, smallere, doch eveneens platte, onderling gelijke 

 armen. 



In 1893 ontstond aan eene plant uit het beschreven ras, welk 

 exemplaar tricotyl was, een fraaie, langgesteelde, doch kleine beker 

 (1.5 cm. lang). Een dergelijken beker, hooger aan de plant gezeten, 

 doch even groot, had ik in 1890 bij Ermelo op een boekweitakker 

 gevonden. 



Spinacia oleracea. De groote neiging van deze plant om bekers 

 voort te brengen is bekend (Penzig, Teratologie II, biz. 261); kleine 

 bekertjes vond ik aan de exemplaren van den Hortus Botanicus te 

 Amsterdam in 1889. 



In 1892 zaaide ik zaad van de „hollandsche Spinazie met ronde 

 zaden" en zette deze cultuur in de beide volgende jaren voort. 

 In 1892 had ik ^^n tricotyle, doch geen syncotyle kiemplanten, in 

 1893 vijf tricotylen, doch evenmin een syncotyl. Eerst in 1894, 

 dus in de derde generatie mijner cultuur, ontstonden drie syncotylen. 

 Aan een dezer laatste ontwikkelde zich in Juni een fraaie, lang- 

 gesteelde beker, die in den oksel van een blad geplaatst was. Beker 

 1.5 cm., steel 2.5 cm. lang. De beker moet als het eenige zichtbaar 

 ontwikkelde blad van den okselknop beschouwd worden. 



Raphanus Raphanistrum. Aan den Raaiweg onder Loosdrecht 

 vond ik van deze soort een groeiplaats, die allerlei variatien toonde, 

 en waarvan ik de fasiatien in dezen band heb vermeld (biz. 458). 



i) Eine Methode, Zwangsdrehungen aufzusuchen, Opera V, biz. 490; 

 Monographic der Zwangsdrehungen, Opera V, biz. 330. 



