544 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SYNFISEN. 



Dianthus barbatus. Diphylle bekers zijn voor de Duizendschoonen 

 zeer bekend. Ik vond ze in groot aantal en in allerlei graden van 

 ontwikkeling in mijnen proeftuin in 1893. Daarenboven ook een 

 monophylle beker aan een der zelfde pianten. 



Dipsacus sylvestris torsus. Diphylle bekers heb ik voor mijn ras 

 reeds vroeger beschreven. In mijn zaaisel uit zaad van September 

 1892 kiemden talrijke exemplaren met deze anomalie. Evenals bij 

 Plantago lanceolata waren het in den regel de beide eerste bladeren 

 boven de cotylen, die tot een beker aane^ngroeiden. 



Triphylle bekers. Ofschoon de bovenstaande lijst volstrekt niet 

 beoogt een voliedige opgave van de bekers in mijne verzameling te 

 zijn, wil ik toch van deze gelegenheid gebruik maken om de volgende 

 voorbeelden van de zeer zeldzame triphylle bekers aan te voeren. 



Silene inflata. In een tricotyl ras had een tricotyle kiemplant 

 in April 1895 de drie blaadjes van den eersten bladkrans tot een 

 trechtervormig lichaam vereenigd. Monophylle bekers waren in 

 deze cultuur vrij talrijk. 



Eryngium maritimum, verzameld in de duinen bij Egmond aan 

 zee in Juli 1886 door den heer H. P. Wijsman Jr., thans Hongleeraar 

 te Leiden. Aan deze plant zijn drie, in een krans gcplaatste, bladeren 

 rondom den stengel tot een eng, trechtervormig lichaam aan^enge- 

 groeid. 



Onze lijst bevat omstreeks dertig voorbeelden van bekers, die 

 nagenoeg alien in de laatste tien jaren in Amsterdam of zijne om- 

 streken gevonden en levend in mijne handen gekomen zijn. Voegt 

 men deze lijst bij de in de afdeelingen VI-IX behandelde gevallen, 

 dan ziet men, dat de zeldzaamheid van bekers gecnszins zoo groot 

 is, als men wel meent, en zeker niet als een argument tegen hunne 

 erfelijkheid mag worden beschouvvd. 



BESLUIT. 



Uit de medegedeelde feiten mag men m. i. tot de erfelijkheid 

 der synfisen besluiten. Als bewijzen voor deze stelling heb ik aan- 

 gevoerd: twee door selectie gefixeerde en geaccumuleerde rassen 

 {Hypochoeris glabra adhaerens en Helianihiis annum syncotyleus) 

 en verder het herhaaldelijk optreden in opeenvolgende generation 

 of telken jare op hetzelfde individu, deels in de rassen van mijn 

 proeftuin, deels ook elders waargenomen. Deze proeven en waar- 

 nemingen omvatten de adnatie van zijtakken aan hun draagtak, 

 de connatie van schermstralen, de syncarpie, de connatie van 



