OVER DE ERFELIJKHI:ID VAN SVNFISEN. 545 



bladeren of bladschijven, de 66n- en tweebladige bekers en eindelijk 

 de syncotylcn en dc amphlcotylen. 



Somiiiige dezer waarneniingen voeren vender tot een dicper inzicht 

 in Iict vvezen der erfclijkheid in de behandelde gevallen. Ik nocm 

 dc volgende: 



1) De erfeiijklieid is dikvvijls scliijnbaar .Jateraal", daar zij zicli 

 sleclits in de zijdelingsche takken van den staniboom vcrtoont, 

 zooals de stamboom-figuur van de roode klaver ons doet zien (zie 

 biz. 169). Zoo verder bij Amarantus, Oenothera. Hot vcrschijnsel 

 der ainphicotylie, dat in den regel den groei der pluniula verliindert, 

 is uit den aard der zaak gewoonlijk slechts lateraal erfeiijk bv. 

 Antirrliinum, Helianthus, Raphanus. 



2) Het vermogen om synfisen voort te brengen is dikwijis nagenoeg 

 omiitroeibaar. Het is ten minste somwylen uiterst moeilijk, er zich 

 in zijne culturen van te ontdocn, door als zaaddragers de planten 

 te kiezcn, die zoo weinig mogelijk of in 't geheel geen synfise vertoonen 

 {Aster, Bidens, Anetlium, Polygonum Convolvulus). 



3) Synfisen herhalen zich bij uitzaaiing, ook wanneer zij uiterst 

 zcldzaam zijn, bv. slechts in een exemplaar op de 10.000 voor- 

 komen {Amarantus; zoo ook Antirrhinum met 0.03 %). 



Hun ontbreken kan daarom in een aantal gevallen verklaard 

 worden uit den te geringen omvang der cultuur. 



4) In zaaisels slaan de synfisen dikwijis geheele generaties over; 

 op houtige of overblijvende planten slaan zij niet zelden jaren over. 

 Voorbeelden van het eerste geval geven Hesperis, Polygonum Fago- 

 pyrum en van het tweede vooral Magnolia; verder Deutzia, Saxifraga. 



5) In boomen, heesters en overblijvende planten schijnt het ver- 

 mogen, om synfisen voort te brengen, aan individueele verschillen 

 onderworpen te zijn {Magnolia). 



6) Eindelijk hangt het zichtbaar worden der anomalie in hoogen 

 graad van uitwendige omstandigheden af {Saxifraga). In het bij- 

 zonder wisselen gunstige jaren met ongunstige af {Magnolia, Tilia). 



7) Overal, waar door gunstige omstandigheden of door cultuur 

 het aantal gevallen eener zelfde afwijking groot genoeg was, bleek 

 deze, ofschoon van nature een discontinue variatie, toch zelve continu 

 variabel te zijn. En bij voldoende materiaal bleek ook hier de wet 

 van Quetelet en Galton van toepassing te zijn {Helianthus annuus 

 syncotyleus). 



Al deze feiten bewijzen duidelijk, dat de erfclijkheid der synfisen 

 gewoonlijk latent is en zich dan slechts van tijd tot tijd uit. Trou- 



35 



