546 OVER DE ERFELIJKHEID VAN SVNFISEN. 



wens, naar het schijnt, is dit voor anomalieen de algemeene regel. 

 Slechts bij uitzondering cf in goed geselectioneerde rassen kan men 

 vast op een jaarlijks terugkeeren rekenen (Hypochoeris) en daarbij 

 is het nog zeldzaam, dat de groote meerderheid der individuen of 

 der gelijknamige organen de afwijking toonen {Heliantlnis). 



Is de erfelijkheid der synfisen bewezen, dan moeten wij voor 

 haar het bestaan van stoffelijke dragers in het protoplasma aannemen, 

 Maar deze stoffelijke eenheden (pangenen) komen gewoonlijk niet 

 in voldoend aantal voor of hebben ten minste niet het noodige 

 overwicht, om meer dan zoogenoemd toevallige monstrositeiten 

 voort te brengen. Een zeer gunstige samenloop van omstandigheden 

 is daarom wel altijd voor het optreden van deze noodig, tenzij ze 

 door selectie bevestigd zijn. 



Verklaring der Platen. 



Plaat I. 

 Fig. 1-10. Hypochoeris glabra adhaerens. Synfisen uit de zevende generatie van dit ras (1894). 



In alle figiiren is b de bractee, in wier oksel de aan den Stengel vastgegroeide tal< gcplaatst 

 is; s het punt, tot hetwelk zich de aancengroeiing uitstrekt. 



Fig. 1-7 (1:1). Verschillende gradcn van aancengroeiing van bloeiende bloemtakken. 

 In Fig. 7 zijn hoofd- en zijtak ter nauvvernood van elkaar te ondersctieiden. 



Fig. 8-10. Hetzeifde tijdens het rijp zijn der vruchten; het bovenste (linker) hoofdje is 

 in alle drie de figuren dat van den zijtak. 



Fig. 11. Bidens grandi flora (1:1). 

 - Adnatie van den zijtak c aan den draagtak d, zich uitstrekkende van b tot s (1894). 



Fig. 12. Ranunculus bulbosus {I :\). 

 Adnatie van den zijtak c aan den draagtak d, zich uitstrekkende van b tot s. 



Fig. 13. Pentstemon gentianoides {l:\). 



De okseltak van het blad b is tot aan zijn eindknop b' aan den hoofdtak n vastgegroeid; 

 p en q blaadjes van den zijtak, in wier oksels de bioemen p' en q'; c een blad van het op a & 

 volgende bladpaar van den hoofdtak, c' zijn okseltak; het andere blad van dit paar is niet 

 afgebeeld. 



Fig. 14-17. Helianthus annuus. 



Fig. 14-15. Syncarpie der vruchten, van ter zijde gezien (1:1). 

 Fig. 16-17. Syncarpie der vruchten, van boven gezien (1:1). 



Plaat II. 



Helianthus annuus syncotyleus. 

 In alle figuren beteekent: 



a de top van het hypocotyle internodium en dus de voet van de stelen der zaadlobben. 

 s de hoogte tot welke de stelen der zaadlobben aan de open zijde aan elkander verbonden 

 zijn. 

 Alle figuren zijn naar levende voorwerpen in 1889 gephotographeerd. 



