OVER DE ERFELIJKHEID VAN SVNFISEN. 547 



Fig. 1 (1:1). Ecn normale kiemplant. 



Fig. 2-8 (1 : 1). Vcrschlllcnde graden van syncotyiie, in figuur 5 en G van achteren, overi- 

 gens van voren gczien. In fig. 7 is dc piiimiila weggenomen. 



Fig. 9 (1:1). Een syncotyl met een doorntje p aan den voct van den inham. 



Fig. 10 (1:1). Een schi!dbel<er. 



Fig. 11-14 (1.1). Bel<cr3, met verschillenden graad van aan*6nRroeiing der cotylen. 



Fig. 15 (2:.3), 16 (1:1) en 17 (2:3). Afwiji<ingen in het ecrste biadpaar bij syncotylen. 

 In f"ig. 15 is blad b' b'" drictoppig, in Fig. 17 is b' b" twectoppig. 



Fig. 18-19 (1:1). Syncotylen met rugwaarts omgeslagen, gezwollen top. 



Plaat 111. 

 Bikers. 



Fig. 1-3 (3:5). Magnolia obovata. Fig. 1-2 monophyile bekcrs, Fig. 3 een diphylle 

 beker (1889). 



Fig. 4-5 (1:2). Boehmeria macrophylla (1890). 



Fig. 4 een diphylle beker; a de inplanting van den steel van den beker op den top van 

 den tak; b, b' b" het biadpaar onder den beker; c, c' de okseltakken daarvan. 



Fig. 5 een monophyl bckertje d; 6 c de bladen aan de beide lagere knoopen; bladstand 1 :2. 



Fig. 6 (2:3). Sa^iiUana japonica (1890). 



Fig. 7-8 (1:1). Plantago lanceolala. Twee diphylle bekers, uit het tweede biadpaar der 

 kiemplanten ontstaan (1890). 



Fig. 9-10 (1 : 1) Trijolium pratense; b de bekervormige bladschijf, wier randen in Fig. 9 

 slechts tot s aane6n zijn gegroeid (1889). Fig. 10 beker in een zesschijvig blad (1894). 



Fig. 11-12(1:2). Tilia parvifolia (1886). Fig. 11 een schildvormige beker. Fig. 12 basale 

 helft van een beker; p 9 de lijn, waarlangs de beide bladranden aaneengegroeid zijn. 



Fig. 13 (6:5). Crassula arborescens: diphylle beker, 1889. b b' het bovenste biadpaar 

 onder den beker, a plaats van aanhechting van den beker aan den stam. 



r£sum£ du travail precedent. 



Sur lli^redit^ des soudures. 



Plus les ph^nomenes teratologiques sent rares, moins on est 

 incline k les considerer comme hereditaires. Pourtant il n'y a pas 

 de contradiction intrinseque entre I'heredite et la rarete, et I'heredite 

 latente est aujourd'hui assez generalement appreciee pour donner 

 I'explication de ces cas apparemment extraordinaires. 



Par une longue s^rie de cultures je me suis convaincu que les 

 anomalies teratologiques sont en general de nature hereditaire. 

 Beaucoup de faits, traites en teratologic vegetale, sont a mon opinion 

 tout a fait normaux, comme les bourgeons adventifs; d'autres sont 

 de nature contagieuse, comme la plupart des viridescences, et sauf 

 quelques effets de blessures et quelques autres cas analogues, toute 

 la grande serie des anomalies ne comprend que des phenomenes 

 hereditaires. Sans doute, a I'avenir, tous ces groupes ne seront plus 

 traites ensemble. Les bourgeons adventifs par exemple rentreront 

 dans la morphologic proprement dite, les viridescences dans la 

 pathologic, et la teratologic deviendra un embranchement de la 

 science de I'heredite. 



Dans ma note de I'annee precedente je crois avoir prouve la 



35* 



