355 



24. Fumaria muralis; hrec et diiee proxime prtecedentes (F. Gussonei et P. 

 Bortei) forse non nisi "formEe" sunt unius speciei, sed — F. apiculata ob 

 fructus punctatos a F. murali distinguenda est. 



25. Crambe reniformis; planta hispanica sistit varietatem hispanica Lge, 

 qufe imprimis floribus majoribus, foliis vero minoribus, lobo terminali ro- 

 tundato, diversa est a mauritanica, cui foliorum lobus terminalis basi excisus 

 est, unde nomen Fontanesii. 



26. Arabis petrrea (A. hispida Mygind in L. syst. veg. ed. XIIL 1774. L. f. 

 suppl. 1781); cl. Kerner ad hanc speciem observat (sched. ad exs.): A. pe- 

 trtea Lam. probabiliter est = A, arenosa Scp., sed uullo modo ad hanc A. 

 hispidam pertinere potest. Huic proxima est A. petrsa L. (sub Cardamine), 

 qufe diifert foliis radicaiibus repandis (nec lyratis), glaberrimis, basi sensim 

 attenuatis, siliquis brevioribus; hab. in Austr., unde a Mygind ad Linmeum 

 missa est. Synon. A. hispida? (ex Kern.) hcec sunt: A. Thaliana Cr. (non L.). 

 A. Crantziana Ehrh. (1790). A. petreea M.K. Cardamine petra?a Jacq. (non L.). 



27. Cardamine pratensis; cl. Kerner de hac specie scripsit (sched. ad exs.): 

 C. pratensis typica (suec.) est planta Europse borealis, sed in occidentali et 

 media insuper adest C. palustris Peterm. 1849 (C. pratensis Sm. engl. bot.), 

 quffi demum (sic jam in Austr.-Infer. : C. pratensis grandiflox-a Xeilr.) sola pro- 

 venit et typicam substituit. — C. Hayneana "Welw. in Rchb. exc. (: C. pra- 

 teusis y). C. pratensis parviflora Neilr. fl. Wieu. (Austr. p. d., Morav.). 



28. C, rivularis; Carpatorum et Alpium orientalium incola, deest in Alpibus 

 occidentalibus sicut ali« qutedam plantte memorabiles: Saxifraga hieracifolia, 

 Laserpitium alpinum, Anthemis styriaca, Scorzonera rosea, Gentiana frigida; 

 in alpinis Transs. detecta est a Schur; in Stubalpe Styrite legit Dominicus. 

 — Kern. sched. ad exs. fl. austr.-hung. 



29. C. longirostris; etiam sec. b. Grisebach bona species est, inter C. mari- 

 timam et C. greecam media, sed cl. Borbas (1885) credit eam ortam esse ex 

 heterocarpia C. grtecse, qu£e species interdum in uno eodemque specimine et 

 stylum late alatum et stylum cum apice siliqu^ (seminibus summis tabe- 

 scentibus) angustatum prtebet. 



30. Erysimum lanceolatum; E, Cheiranthus P. (1807). Erysimum silvestre 

 Kern. (1882). Cheiranthus silvestris Crantz (1762 et 1709). Leucojum silvestre 

 CIus. (1583)!, quod Cheiranthus erysimoides L. (sp. ed. L) ex ipso. - Kern. 

 sched, ad exs, 



31. E. pumilum (Gaud. 1829); Cheiranthus pumilus Murith guid. val. (1810); 

 cl. Kerner (sched. ad exs.) de hoc observat: hfec species sistit Leucojum 

 angustifolium alpinum flore sulphureo AIl. rar, ped. st. t. VIII. fig. 2 (1755), 

 quem auctorem Linnsus (mant. 1767) ad Cheiranth. alpinum suum citat, sed 

 diagnosis etc. aliam speciem (forse E. helveticum) spectant. 



32. E. odoratum; E. pannonicum Crantz (1762 et 1769). E, hieracifolium Jacq. 

 1773 (non L.), E, odoratum Ehrh, (1792). E. strictum DC. 1821 (non fl. Avett.). 

 E. cheirifolium Wallr. (1822). — Kern. sched. ad exs. fl. austr.-hung. 



33. Brassica balearica; Cambessedes (1827) hanc speciem bene exposuit, et 

 nuper Buruat et Barbey (notes balear. 14 — 15) et hanc et B. Robertianam 

 plenius descripsere, additis observationibus de speciebus proximis. 



34. B. oleracea; cum de vera origine Brassic^e oleracea^ cultje non omnes 

 conveniunt, commemorare liceat quod i. a. Metzger (syst. beschr: cult. 

 Kohlart. 1833) et H.Hoffmann (vid. bot. zeit. 1878) experimentis probaverunt 

 eam derivari a planta, qute sutfrutescens et spontanea crescit in litore marino 

 (locis citatis). 



35. B. Rapa var. Briggsii; notabilis sane varietas est, in Herefordshire, inter 

 olera, vices gerens Sinapeos arvensis, quffi ibi rara est vel deficit; omnino 

 indigena, magna copia apparet cum excoluntur pascua, quse per longam 

 annorum seriem jacuere intacta ; etiam in Wales multura adest (: ALey). 



