358 



speciosa et conspicua". Probabile adsit etiam alibi, e. gr. in Pyrengeis, unde 

 Bordere, sub nomiue V. monticola Jord., specimina distribuit quce ad Y. po- 

 lychromam pertineant. Kern. sched. ad exs. 



55. Aldrovanda vesiculosa; in Lithaunia jam a Besser (1821) lecta est; 

 insp. hort. B.Stein irritabilitatem observavit (1873) in plantis ad Eybnik 

 Silesiffi tunc (pestate calida et sicca) hete florentibus; vid. bericht d. bot. 

 sect. d. schles. g-es. 1874. 3—4 (*). 



56. Polygala Chamjebuxus; iu Hungaria, ubi jam a Clusio (1583) lecta, 

 rara est et non uisi in parte occidentali et meridiouali-occidentali obvia; 

 in Banatu recentius non observata est, in Transsilvanica solum in Carpatis 

 (deest in hungaricis). Borbas iu oe. bot. z. 1885. 



57. P. rosea; sec. Benuet (joiirn. o. bot. 1878) P. rosea grseca (cum P. pruinosa 

 Boiss. p. p.) pertinet ad P. niajor, cujus varietates sunt P. Boissieri Coss. 

 et P. btetica Willk. Lge. 



58. P. amara (L. syst. ed. X. 1759). P. amara var. alpestris "Whlnb. carp. (uon 

 P. alpestris Echb. exc). P. amara genuiua K. — Observ. cl. Kerner (sched. 

 a. 1882) P. amara L. syst. est planta eadem ac illa L. sp. (1763) et Jacq. 

 enum. vind. (1762), qu* a Linn^o ipso citatur, a Jacquin in fl. au. (1778) 

 descripta et picta est et in locis a Jacquin allatis etiam hodie copiosa viget; 

 igitur siue ullo dubio huic pertinet nomen P. amarse, quamquam iu herb. 

 Linn. sub hoc nomine adsit P. calcarea FSz. 



59. P. austriaca Cr. (1769) non Rchb. (1831); cfr. Kern. sched. ad exs. a. 

 1882. — P. amarella Cr. (1769). P. amara Wlilnb. P. myrtifolia Fr. (non L.). 

 P. uliginosa Echb. pL crit, ; exc. P. miuor foliis circa radicem rotundioribus 

 Vaill. bot. par. Hab. in Europa media omni, etiam in subalpinis, et ad eam 

 (P. amarella Cr.) pertinent loca qutedam (etiam borealia) in Consp. sub P. 

 austriaca allata, ibique P. amarella tamquam varietas P. amarce err. citatur. 



60. P. alpestris; htec species a Briigger dicitur exacte media (sed miuime 

 hybr.) inter P. vulgarem et P. amaram; vid. annal. (jahresb.) soc. nat. scrut. 

 Bundite (Graubiindens) 1882. 74—76. 



61. Melandryum nivale; I^ychnis nivalis Kit. ap. Schult. (1814). Silene Siegeri 

 Bmg. (1816). Viscaria Siegeri Grsb. (1852). Polyschemone nivalis Schott (1854). 



62. D i a n t h u s m e m b r a n a c e u s ; cl. Borbas suspicatus est hanc plantam hy- 

 bridam esse a D. collino W.K. et D. diutino Kit., sed sec. Blocki minime 

 talis est, cum in tota Galizia mer.-or., ubi copiosa, in consortio eorum num- 

 quam crescit. Kern. sched. ad exs. 



63. D. sabuletorum; D. bauaticus Kern. (non Heuff.) ex ipso; etiam D. diu- 

 tinus Echb. ic. et exc. p. p. uon Kit. (qui = D. polymorphus MB.) solum 

 Dianthum sabuletorum spectare videtur, qui ipse proxime affinis est D. 

 atrorubenti (n. 45). Kern. sched. ad exs. 



64. D. atrorubens (1785). D. vaginatus Vill. (1789). Pedem. Helv. mer. TyroL 

 Veuet. (Veronre!). — D. Poutederre Kern. (1882). D. atrorubens Echb. ic. 

 (Lomb. Croat. Slavon. Hung. etc). — Pontedera hanc plautam e Padua mi- 

 sit ad Seguier Veronte, qui eam memorat cum de specie nunc atrorubens 

 dicta loquitur, dicens etiam priorem coUes Veronenses non spernere, licet 

 tam prajsto non sit (ac D. atrorubeus). De his duobus Dianthis cfr. exposi- 

 tionem criticam cL Kerneri in sched. ad exs. a. 1882. 64—68. 



65. D. giganteus; D. atrorubens Jacq. ic. (1786) non All. (1785). D. Balbisii 

 Grsb. (1852) et auct. transs. (non Ser.). D. propinquus Schur (in Consp. sub 

 D. liburnico allatus). De hac specie cfr. Borbas in commentationibus acad. 

 hungar. 1875 etc. 



66. D. superbus; sec. citatum Linnaei e Clusio typus hujus speciei est planta 

 austriaca, in pratis demissioribus humidis proveniens; in alpinis (et borea- 



