3G4 



incerta, cujus nomen deleudum est. De loco Verona, a Eeichenbacli citato^ 

 non dubitandum. 



124. Epilobium hirsutum; E. grandiflorum Web. ap. Wig-g-. (1780). E. aqua- 

 ticum Thuill. (1799). 



125. E. tetrag-onum; E. obscurum Schm. (1794) non Schreb. E. ptarmiceefolium 

 FSz (1855). 



126. E. Lamyi; ex cl. Haussknecht coordinandum est E. tetragono, quod melius 

 audiat E. adnatum Grsb. (cfr. Hausskn. monogr. lOs). 



127. E. "Wimmeri; post hoc inser. aliud Epilobium hybridura scil. E. daci- 

 cum Borb. (E. rivulare Nolte non "Wlilnb.), quod ex Haussknecht est = 

 E. obscurum + E. parviflorum et vix dubie etiam E. virgatum Fr. prima- 

 rium (novit. 1828). 



128. E. montanum; ad hanc speciem duce cho Haussknecht hybriditates duas,. 

 in Suppl. non commemoratas, citare liceat: xE. intermediuni Heg. (E. li- 

 mosum Schur. E. hungaricum Borb. E. crassicaule Grml.) = montanum -f 

 parviflorum. X E, paUidum Tsh (hb.). E. pseudo-trigonum Borb. = monta- 

 num -}- trigonum. 



129. E. alsinef oli um; hybrida proles ex hoc et E. montano, quse a Facchini 

 E. salicifolium nominata erat, est E. Faccliinii Haussm. in sched. (teste 

 Haussknecht). 



130. E, Treuinfelsianum; Leo Treuinfels, K.K.Professor (Meran), de Cirsiis 

 florte tyrolensis bene meritus. 



131. Trapa natans; de historia, distributione geographica, varietate fructus 

 etc. hujus plantte memorabilis cl. Jaggi plenissime disseruit in tractatu 

 (1883 edito): Die Avassernuss Trapa natans und der Tribulus der Alten, 

 1— 34(*); cl. Nathorst in conventu soc. bot. holm. Febr. 1884 communicavit 

 observatioues suas novas de hac planta et de proventu ejus (preecipue in 

 Suecia), et quidem tam plantfe typicte (apud nos exstinctee) quam var. co- 

 nocarpffi, qute in Scania 1871 detecta est (vid. Bot. Not. 1884. 84—91). 



132. Callitriche hamulata (Kiitz. 1838). C, pallens Goldb. in mem. mosc. 

 1817; C. intermedia Hoffm. (1791). 



133. Sedum dasyphyllum; hgec species oHm (medio sevo) ornamenti gratia 

 colebatar, et etiam nunc in ruinis et muris vetustis hinc inde obviam venit, 

 sed extra regionem mediterraneam indigena non adest. 



134. S. Ceptea (S. spathulatum W.K. 1805); locus croaticus supplementarius est 

 inter loca dalmatica et illa ad Semlin et in valle Cerna; ad Maastricht, 

 Lichtenberg Batav. (Limburg) nunc omnino inquilinum est; sec, Clusium 

 hfec planta stepe colebatur in Belgio circa annum 1600. 



135. Saxifraga florulenta; h^c species (teste Ardoino) detecta est circa a. 

 1820 ab anglo quodam (turista) in rupibus subverticalibus ad lacum d'En- 

 trecoulpes (a N-D-de-Fenestre occid. versus situm), unde specimen missum 

 est ad Moretti, qui in eo speciem novam agnovit et a. 1824 publicavit; a 

 pluribus dein frustra qutesita est planta hfpcce usque ad 1856, cum a dom. 

 Lisa in eodem loco reperta et anno sequenti ab abbate Montolivo abun- 

 danter lecta est. — De eadem specie cL Lacaita mihi scripsit (1883): Saxifr. 

 florulenta per omnes montes graniticos editiores Alpium Maritimarum adest, 

 semper vero in rupibus fere verticalibus, ubi rcsuL^e foliorum copiosee sunt,. 

 sed flores multo rarius reperiuntur; ipse hanc plantam legi in summa valle 

 Gordolasca, Val Masca, ut etiam in montibus omnibus circa thermas Val- 

 derianas. Styli non semper 3, sed in summo flore vulgo 4, aliquando etiani 

 5; in floribus lateralibus plurimis 2, in ceteris 3. 



136. S. Rocheliana Sternb. ap. Host (1827). S. pseudoctesia Eoch. (1828). 



137. S. Vandellii Sternb. (1810). S. pungens Clairv. (1811), 



