3G9 



188. Cusciita Trifolii; liujiis speciei modus crescendi, ab illo prtecedentis 

 (C. Epithymi) alienus, diversitatem harum specierum coufirmat. 



189. Echium pyrenaicum; immerito hoc cum E. italico jungitur, ut (sec. 

 Bonnet) patet i. a. e culturis a Naudin institutis; hte duse species promi- 

 scue crescunt in Gallia meridionali, sed E. pyrenaicum area gaudet minori. 



190. Eritrichium nanum (Schrad. 1820). Myosotis nana All. (1785); Wulf. 

 ap. Jacq. (178G); Vill. (1787). M. terglovensis Hacq. (1782). Eritr. Hacquetii 

 K. syn. E. terglovense Kern. (1881). 



191. Datura Tatula; cU. Focke et Buchenau e seminibus hujus plant», sa- 

 tione secunda vice repetita, D. Stramonium typicam obtinuere, sed sec. cl. 

 Ernst in patria fere coustans est (attamen ad Caracas non nisi in ruderatis, 

 nec in montibus, adest). 



192. Linaria long-ipes; cl. de Heldreich hanc speciem in Pamphylia detexit 

 (1845) et denuo Mart. 1876 (cum Holzmann et Pichler) eam legit in litore 

 saxoso capitis Skiradici ins. Salamis. 



193. Wulfenia carinthiaca; de locis natalibus et de provcntu hujus plantce 

 memorabilis in Carinthia cl. Jabornegg htec habet: crescit abunde in solo 

 pinguissimo montiiim inter vaUem canalensem et vall. gibiensem, et qui- 

 dem in alpibus Granitzen-, Auernig-, Watsching-er et Kuhweger-Alpe, in 

 consortio Rhododendri ferruginei et Hieracii intybacei, inter 1500 — 1700 

 metr. s. m.; centrum ejus videtur Quernigg cum alpibus AVatschinger et 

 Granitzen, ubi inter 1600 et 1650 metr. s. m. viget. 



194. Pc^ederota Bonarota; raonente cl. Caruel (fl. ital.) genus Bonarota a 

 Micheli bene conditum est et ab eo in honorem senatoris Buonarroti nierito 

 nominatum. Sed nomina generica prie-Linnseana resuscitare vetant leges 

 nomenclaturte botanic», a consilio botanicorum Parisiis a. 1867 sancitee; 

 quod igitur ita, in commodum omnium et ad majorem certitudinem, con- 

 stitutum est, lubenter observem, salva erga veteres scientite principes reve- 

 rentia. 



195. Veronica multifida (L. 1753). Linnteus hanc speciem constituit e Ve- 

 ronica montana folio vario Buxb. cent., ubi descriptio et figura cum planta 

 Linntei congruunt. 



196. V, Ponje; est quidem species Gouani, sed exclud. synon, ejus e Pona aHa- 

 tum, quod Prederotam Bonarotam spectat; hanc ob causam Moretti (ital. 

 dec. n.) speciem V. Gouani appellavit, 



197. Euphrasia stricta (Host 1831). E. officinalis Hayne; Kchb. exc. E. ne- 

 morosa auct. plur. (non E. ofticinalis ^ nemorosa P., qupe = E. Rostkovi- 

 ana Hayne = E. micrantha Rchb.). — E. montana Fr. (E. ofticinalis L. 

 suec.) ad hanc speciem Hosteanam appropinquatur, sed cum ea non iden- 

 tica est. (: Kerner). 



198. E. arguta; in hac flores majores sunt quam in prteced. (E. stricta), cui 

 ceterum prope accedit; habitii quodammodo simiHs est E, alpina? Lam. 



199. E. picta; corolla in hac alba est vel dilute violacea, vel galeam habet 

 violaceam et Labium album sed striis intense violaceis et macuHs luteis 

 pictum. E. coerulea, quie huic proxima, corollam habet minorem et in- 

 tense lilacinam. E. alpestris (W.G.) flores habet quam in E. picta majores 

 et vulgo albos; prfecipue iu parte moravica jugi montani Gesenke dicti 

 (inter 1100 et 1200 metr. s. m.) obviam venit. (: Freyn. ap. Kern. 1883). 



200. E. carniolica; heec quoad characteres medium tenet inter E. tricuspi- 

 datam L. et E. alpinam Lam.; cl. Kerner eam primum (1851) legit in valle 

 Isonzo, ubi copiosissima, et tunc pro E. tricuspidata habuit. 



201. Rhynchocorys elephas; Colonna (lat. Columua) hanc plantam iu mte 

 Matese (vaU. Campociaro) detexit et in Ecphrasi suo primus delineavit; 



24 



