371 



tissimum respexit. — B. Jaequini G.G. 1850 (B. alopecuros Jacq. 1773) est 

 planta magis orientalis, a Tyrol. mer.-or. (Kirschbaumer-alpe!) per Ca- 

 rinthiam, Styriam et Austriam p. d. distributa. Kerner. 

 •214. B. officiualis; B. danica Mill. B. officinalis fl. dan. 72G (1778). B. stricta 

 Ait (1789), Rchb. ; est major et pilosior, foliis radicalibus latioribus quam 

 in: — B. hirta Rchb. (non Leys.), qua? est forma latius distributa, versus 

 septentrionem usque in Sueciam progrediens; B. hirta Leys. est = Stachys 

 recta L. (: Kerner). 



215. Nepeta nuda; cl. Kerner jam 1874 monuit plantas tres diversas sub hoc 

 titulo commutari scil. 1. X. violacea Vill. (Europa mer. et med.). — 2. N. 

 pannonica Jacq. (Hung-. et, ut videtur, mte Morrone Aprut). — o. X. nuda 

 Jacq. (lllyr. et usque ad Gneciam bor., ubi a Heldreich 1879 in mte Ve- 

 lucho Eurytanite lecta est); ultiraa a duabus aliis, qute magis inter se con- 

 veniunt, valde recedit, sed rara est et in statu spontaneo paucis cognita, 

 nuper a Freyn descripta (Flora 1884). 



216. Thymus striatus Vahl (1794). T. acicularis W.K, (1805) sec. Kern.! T. 

 angustifolius Rchb. e.\c. p. p. (non P.). Kerner specim. authent. Kitaibelii 

 comparavit cum speciminibus e Croatia, Dalmatia, Italia (etiam e loco 

 classico ad Neapolin) et Sicilia, qute omnia cum planta Kitaibel. fere 

 identica esse intellexit (in itaUcis et siculis folia s^epius breviora et relative 

 latiora observavit). 



217. Mentha seriata (Kern. sched. ad exs. a. 1882). M. Rosani Ten., quse si- 

 millima, foliis eHipticis, pectinato-dentatis, supra glabris (etc.) diversa est. 



218. M. alpigena (Kern. sched. ad exs. a. 1882). Floret tere mensem serius 

 quam proxima M. candicans, quie in eodem loco crescit, quare cL Kerner 

 eam primum (oe. bot. z. 1870) M. serotinam nominavit, sed hoc nomen jam 

 antea ab Host et Tenore usitatum est. 



219. M. g-entilis; sec. Malinvaud hfec species in Gallia fere tota deest et er- 

 ronee ibi indicata est post Gren. et Godr., qui formas varias M. arvensis 

 et M. sativfe cum ea comniutarunt, ut ex herbar. Grenier. patet; hucusque 

 solum in dep. Haute-Savoie lecta est (M. cardiaca BilL 3750 non Ger.); JL 

 cardiaca Ger. est alia varietas, scil. M. Pauliana FSz. = M. intermedia 

 Puget 1868 (in Consp. hsec sub M. arvensi allata est). 



220. Primula pubescens; historia hujus plantte plenius exposita (sec. AKer- 

 ner 1875) hfec est: Clusius eam primum vidit in horto professoris vindo- 

 bonensis Aichholz et dein spontaneam in alpibus salisburgensibus detexit. 

 Sed post eum nuUus botanicorum eandem ibi reperire potuit, et nec in Pu- 

 stei-thal nec in Tyrolia bor. spontaneam lecta est (tamen ibi in hortis rusti- 

 corum stepe culta), usque dum cL Kerner a. 1867 locum a Clusio indica- 

 tum, ab urbe Innsbruck mer.-occidentem versus situm, redetexit. Primula 

 iUa ibi copiose crescit in mte Hematkehl supra pagum Gschnitz ad limites 

 schisti (ubi P. viscosa) et calcis (ubi P. Auricula), iuter 1700 et 1800 metr. 

 s. m.; porro ad pedem montis Garklerin obviam venit, et etiam in declivi- 

 tate boreaH jugi Piniserjoch et in jugo montano vaHem Piniserthal orien- 

 tem versus limitante lecta est. Clusius plantam, de qua nunc agitur, e 

 Vindobona misit ad dom. Van der Dilft in Belgio, qui eam cum hortulanis 

 et florum amatoribus communicavit, unde demum per hortos plurimos Eu- 

 ropre divulgata est. 



221. P. Floerkeana Schrad. in Kriinitz oecon. enc. 1811 (sed tantum p. p. ex 

 Kern.). P. sali.sburgensis Floerke in sched. 1798 sec. Schott (wilde Primel- 

 Blendl. 1852). 



222. Androsace Chamfejasme Host (1797). A. viHosa Kraraer (1756); Jacq. 

 (1762). Linuanis ex citatis e Clusio et al. etiam hanc speciem sub A. villosa 

 sua inteUexit, sed quoad loca citata ("Alpes rhieticte et Pyremei") tantum 

 pro parte, quia in Pyrenteis non crescit. (: Kerner). 



