372 



223. Globularia Willkommii; D:r Saiut-Lager in tractatu Yicissitudes Ouo- 

 mastiques de la Globulaire vulg-aire (1889), mihi benigne transmisso, Glo- 

 bulariam rariorem (suecicam etc.) cum vulgatiori sequente tamquam va- 

 rietatem (var. coriacea St-Lager) jungeudam esse coutendit et post expositam, 

 multa eruditione, historiam nomenclaturfe speciei, censet delendum esse 

 nomen (G. Willkommii) a me propositum. Sed auimadvertere liceat quod 

 qu« refert auctor doctissimus argumenta graviora, e theoria, a legibus no- 

 menclaturte vulgo acceptis recedente, petita sunt. Linnteus sine dubio in 

 opere Species Plantarum et hanc et speciem sequent. sub nomine G. vul- 

 garis comprehendebat, sed in dijudicanda qusestione cui nunc pertineat no- 

 men vulgaris, diagnosis ejus et citata primaria plus valere debent quam 

 synonyma, qiiffi in edit. tam I. quam IL operis dicti citavit. 



224. Atriplex tatarica; cL Ascherson ex observatione propria intellexit spe- 

 cimeu A. tatarici hb. Linn. sistere A. (laciniatam) arenariam, unde mouuit 

 (1872, 1882) nomenclaturam huc usque a plurimis (etiam a me) usitatam 

 mutandam esse. Sed hoc specimen vix sufficiat ad speciem orientalem in 

 occidentali dicta qucerendam, prtecipue cum notum est commutationes spe- 

 ciminum in herbario Linn. non valde raras esse; ceterum fons speciei non 

 est herbarium Liunaei sed ejus Hortus Upsaliensis (semina a Gmelin habuit). 

 Commemorare liceat quod in hb. Mus. Holm. servatiir specimen tale Atri 

 plicis (arenariee?) e reliquiis Linnteanis in hb. Solander. et cum londinensi 

 probabiliter identicum. Constat e ramo (vel ramulo) plaut» nunc dict», 

 more solito chartffi minori adglutinato, in qua a tergo superne manii Lin- 

 neei legitur: A. caule fruticoso foliis lanceolatis obtusis. Gmel. Ross. Sub 

 hac phrasi (qute Obione portulacoides Moq. var. significat), in medio chartse, 

 nianii Solanderi, citantur diagnosis et patria (Tataria) A. tataricte L. sp. 

 (ed. L 1053. 3). Sub ipso specimine vidimus, nianu Linnsei, signum -> 

 et numerum 3 (quod A. tataricam L. sp. ed. I. significat). 



225. Rumex biformis; E. crispus var. odontocarpus Sandor ap. Borb. (1879). 

 R. stenophyllus Simk. (ex Hung.) et Becker (exs. sarept.) non Led. — Htec 

 planta crescit gregarie in paludosis exsiccatis, in areis domiciliorum, circa 

 domos rusticorum, ad vias etc, aut sola, sine aliis Humicibus, aut non 

 nisi in consortio R. crispi. (: Borbas). 



226. Euphorbia dulcis L. sp. (1753); Jacq. au. (1775). E. solisequa Echb. 

 exc. — Smithius, cum iu hb. Linn. sub nomine E. dulcis duo specimiua 

 E. verrucosffi unacum specimiue unico alius speciei (E. thamnoidis ex Boiss.) 

 invenerit, putabat E. dulcem L. in illa E. verrucosa queerendam esse et ut 

 talem in flora grteca proposuit. Sed aliter docent qute de specie sua scripsit 

 Linnteus et planta quam in loco classico vigentem delineavit Jacquiuius. 



227. Quercus pseudopedunculata; glandes hujus arboris parv» sunt et 

 per 2 — 3 pedunculo brevi lignoso insident; folia majora quam in ceteris 

 Quercubus pedunculatis montium Croatite. 



228. Q. lanuginosa; sec. Wiesbaur (1880) etiam in mte Leopoldsberg pr. 

 Vindobonam observari possunt plures, ad Q. lanuginosam pertinentes, s. d. 

 species Quercuum croaticpe, scil. Q. crispa Vuk., Q,. brachypliyUoides Vuk., 

 Q. susedana Vuk., Q. pinnatifida Vuk. 



229. Q. conferta; ab indigenis et silvicultoribus jam antiquitus distincta, in 

 Hungaria meridionali silvulas constituit. 



230. Abies sibirica; etiam in loco quodam gub. Petropolitaui forse spontanea 

 adest sec. Beketow in bull. mosc. 1865; antea locus natalis maxime occi- 

 dentalis hujus arboris erat ad lacum Koubinskoye gubernii AVologda. 



