375 



249. Junciis supinus Mch. enum. hass. (1777). J. 'bulbosus L. sp. ed. I. (1753). 

 J. uliginosus Rth. (1788). J. subverticillatus Wulf. (1789). 



250. Chamjerops humilis; in Balearium ins. Mallorca ob clima marinum et 

 tepidum usque ad 8G0 metr. s. m. provenit, hinc inde (etiam circa 300 

 metr. s. m.) maximam partem veg-etationis constituens; in declivibus supra- 

 silvaticis montis Atalaya veya, immo usque ad cacumen (610 metr. s. m.), 

 copiosa adest (: Willkomm). In loco lioustico (inter Monaco et Montalbano) 

 jam ab anno 1841 destructa erat ex Ch. Martins; in locum nicffiensem (St- 

 Hospice) forse olim e mauris introducta erat observ. Alph.Decandolle (geogr. 

 botan.) et Barbey (fl. sard. comp.); locus igitur maxime borealis, ubi nunc 

 provenit \nec palma, est insula parva tyrrhenica Capraja. 



251. Phoenix dactylifera; hujus palma? silva magna et inclyta, qute ad 

 Elche in prov. Alicante Hisp. mer. viget, nunc, ut nobis traditum est, 

 constat ex arboribus circa 80000 (quarum circiter 4000 fructifer») ; arbores 

 ibi usque ad 80 ped. altitudinem attiugunt (in Italia ad maximum 40 ped.), 

 Ad oram Mediterranei borealem numerosissima dicitur hfec Phoenix (circa 

 4000) inter Ventimiglia et San Remo (sed fructus non format), pulcherrima 

 vero in Monaco (qualis etiam in Hyeres admiratur). R.A.Philippi affirmat 

 (1879) eam in Sicilia fructus maturare, quamquam vix edules. 



252. Typha Shuttle worthi i ; htec in Hung. non rara est teste Borbas, ex 

 cujus sententia sit species T. latifoliie parallela, pracocior, asyngamica. 



253. T. minima; auctor hujus speciei est Hoppe (bot. tasch. 1794. 187), sed 

 nomen ejns ibidem pag. 118 a detectore H.C.Funck datum est (scriben- 

 dum igitur: Funck ap. Hpe 1794); post hoc venit Braune (Salzb. Flora 

 1797). 



254. Carex ornithopoda; adest magna copia in planitie Donauaueu ad Lang- 

 Enzersdorf, ubi certe ab aqua ex alpibus devecta est; etiam in insula Ha- 

 bern ad Pressburg crescere dicitur. 



255. C. membranacea; specimina originalia Hoppii (ex alpe Pasterze) vegeta 

 sunt, spicis crebris, magnis; glumte saturate brunnete, margine albidte et 

 membranacepe. 



256. C. vaginata (Tsh 1821). C. panicea var. yl. LiljebL (1798). C. panicea 

 sparsiflora Whlnb. (1812). 



257. C. kattegatensis; de hac planta cL Riedley commentationem criticam 

 cum icone in journ. of botan. 1885 edidit; ibi etiam varite species vel 

 foruiffi huic affines, ab eo examinatte, tractantur et sic disponentur: 1. C. 

 salina typica (major) cum synonymis C. cuspidata Whlnb. C. hcemato- 

 lepis Drej. C. halophila Nyl. C. kattegatensis Fr. C. arctophila Kyl. C. fla- 

 vicans Nyl. C. bicolor Nyl. (non All). C. salinoides BeurL 2. C. salina 

 minor cum synon. C. reducta Drej. C. subspathacea "Wormsk. C. discolor 

 Nyl. C. epigeios Fr. (sum. veget.^. 



258. Digitaria paspaloides; htec planta in Gallia primum e Burdigala 

 (Bordeaux) et Bayona innotuit; dein (ab anno circiter 1870), secus flumen 

 Adour usque ad Aquas Terbellicas (Dax) adscensa, tam increvit ut vege- 

 tatio primaria (indigena) ab ea multis locis expulsa sit. (: Dubalen). 



259. Leersiaoryzoides; hoc gramen probabiliter in septentrionalia immigravit 

 e calidioribus cum avibus migratoriis, qua> spiculas et semina, ope ciliarum 

 glumarum pennis adnexa, secum tulerunt. 



260. Coleanthus subtilis (R.S. 1817). Roemer et Schultes nomen genericum 

 Trattinikii, in memoriam Wilibaldi Schmidt datum, mutaverunt ob Smithiam 

 parum similem. 



261. Spartina stricta; P. Loefling, discipulus Linuiei dilectissimus et meri- 



