- 160 — 



harig. M 5-broederig, bundels vrij, aan de rugzijde gootvormig, elk uit 7 — 18 

 hd bestaande, hd alleen aan den voet over }—} der lengte vergroeid, enkele 

 soms tot nabij den top vergroeid, 35 — 42 mM! lang, elk op den top eenige ge- 

 kronkelde hk dragend. P bolvormig, geelwit, glad. £'/«?>-s/o/i; langwerpig, G — 7 

 niM lang, 5-hokkig, zeer dicht bruin bcschubd. Stijl 30 — 45 mM lang, aan 

 den voet IJ — 2h mM dik, vrij dicht kortharig. Vr groot, hangend, bolvormig- 

 ovaal, 180 — 300 mM middellijn, hokverbrekend 5-kleppig. Kleppen dik vleezig- 

 vezelig, van buiten dicht bezet met grove, pyramidale, vrij scherpe stekels, 

 stekels nabij den top der vrucht kleiner en dichter opeen, kleppen van bin- 

 nen kaal Z in elk hokje 2 — 6, eirond-langwerpig of door drukking veelhoe- 

 kig, eenerzijds met een vleezigen, slijmigen, witten, stinkcnden s-r bedekt. Zfi 

 lichtbruin, lederachtig, glanzend. Kiem vleezig, wit. 



Hooge +>. H = 30 M. D = 100 — 120 cM. Stam doorgaans recht, meestal 

 laag bij den grond in dikke takken verdeeld, zonder wortellijsten of gleuven. 

 Kroon onregelmatig. Schors grauw, met overlangsche barsten. Bast vrij taai. 

 Twijgen dun, aan den top dicht beschubd. Bid afwisselend, gesteeld. Stblj 

 uitermate klein, in den vorm van nietige schubbetjes, spoedig afvallend. Bldst 

 aan den top verdikt, dik beschubd, 15 — 25 mM lang. Bid langwerpig-lancet- 

 vormig, met afgeronden voet en toegéspitsten, spitsen top, leerachtig, gaafran- 

 dig, beiderzijds glanzend, van onder dicht grijsbruin beschubd, vinnervig. Zij- 

 nerven talrijk, dun, den bladrand niet bereikend, middennerf aan de onderzijde 

 sterk uitspringend. Bid 130 — 220 mM bij 45 — 85 mM. BI des namiddags 

 opengaand, naar bedorven melk riekend. 



r$ij Batavia niet in luit wild, docli in th» kampongs ovoral als vrnclitljonm aang<»plant. 



nioeitijd: Juni — Septembpr. 

 Nod. naam : iJocrian i)! 

 Inl, naam: Puhon Doeren. 



Sterculiaceae, 



Doerlarjc Ilandloiding I, \iO.— K. et V. Bijdrage II, i3ö. — Miq. Fl. Ind. Bat. I, pars 

 % 164, — Suppl. 104, 399, 403. (B ü 1 1 n e r i a c e a e). — Plantae Jungli. 288 (15 ü 1 1 n e r i a c ea e). 

 — B. et H. Genera Plantarum I, '214. — JUume^ Bijdr. 82 (B ü ttneriaccae). — Mastcrs in 

 ITookcr, Flora of British India I, 353. — in Oliver, Flora of tropical Africa I, 214. — Kurz^ 

 Foro.st Flora of' British Burma, p. 132. — Brandis, Forest Flora 32. — King, Materials Flora 

 Malayun Peninsula IGÜ. — .S'c7mman>t, in Fl. Bras. XII, 3, p. 1. — De Caiidullc, Prodr. I, 481 

 (Biitt neriaceae). — Renl/iaui, Flora Australiensis I, 224. — Triittcii, Flora of Ceylon 

 I, 103. — Gnsehucli, Flora of the British West-Indian Islands, 89 et 90 (^B ü 1 1 n e r i a c e a e). — 

 JlocJiveiUiner in Buil. Inst. Bot. Buitenzorg XIX. 



1) De Durioenen zijn heet en vogtig van aart dog van de hitte hehben ze wel het moeste, 

 maaken dierhalven hrt bloed warm, en verhitten het ingewant, weshalvcn een Duryon of 

 twee op 't hoogst voor een mensch genoeg hehooide te zyn, hoewel men luiden vint, die 

 er tien a twaalf op een maal konnen eeten, wel te verstaan liet vl(>es alleen, dat ze maar 

 van de korrels afzuigen, zynde dezelve korrels onbeiiuaarn om raauw te nuttigen ; dog men 

 braat ze wel op de kooien of kooktze in water en eetze dan gelyk als Castanjen, maar zy 

 maken een raauwe en so.horre keel, en daar by een korten azem, en daarom ist best, dat 

 men ze wegwerpt; ook zo is het een (iua(l(>, manier, dat men de Durioens eet met een volle 

 maag of buik, om dat ze als dan ligt bederven; on wat nu voidor aangaat de voortrelfelyk- 

 lieit en aangenaamheit dezer vrugt, daarvan hel»ben Linschooten en andere, die hem gevolgt 

 zyn, al vry wat ruim geschreven, voorgevende dat ze met haar lieffelyke reuk en 

 smaak alle menschen aanlokken, on dat ze dien volgende voor da beste en treffe- 

 lykste vrugt van Indien wort g(!liouden; dog het is zoodanig, als wij gezegt hebbon, datter 

 veele in Indien woonen, die ze of niet gewennen komen, ol al proeven zo df'zelvo, gants 

 geen werk daarvan komen te maaken. {Huinphiiis^ llerb, Amb. I, 102). 



