— 26 — 



als die over het geheele eiland voorkomt, die zoo zeer het product 

 iy van verwcériiig van verschillend ])lutonisch gesteente, en die tevens 

 in niet geringe mate met kalk bedeeld is, door gestodigen regen be- 

 vochtigd, waarin de beweging en verplaatsing der stoffen door de 

 ongelijke oppervlakte en ontelbare beeken en stroomen zoo zeer be- 

 vorderd wordt, die zich echter niet boven de voor den plantengroei 

 schadelijke hoogte verheft, onder den altoosdurenden invloed der 

 tropische temperatuur, met de rijkste en krachtigste vegetatie ge- 

 tooid is. En waar het plantenrijk zich eenmaal in zulken omvang 

 gevestigd heeft, daar schept en verbetert het gestadig den grond 

 voor zijn eigen bestaan. Een veelal roodachtige leem is alom de 

 natuurlijke bodem, en wat door de waterstroomen wordt weggevoerd, 

 wordt door de voortgaande verweêring der rotsen ligtelijk aange- 

 vuld. Waar de menging der verschillende bestanddeelen, van de 

 leemaarde met kalk, zand, kleine hoeveelheden ijzer, organische 

 overblijfsels en andere bodembestanddeelen het meest is volbragt, 

 daar is de grootste vruchtbaarheid, derhalve op de alluviale 

 streken der lagere landen, en vooral daar, waar de overstrooming 

 de vruchtbaarheid door het aanbrengen van nieuwe elementen jaar- 

 lijks herstelt, en in de wouden, v/aar een vermolmende bodem, 

 door de wortels losgemaakt, door de verrotting van hout en blade- 

 ren, behalve de organische verbindingen, een nuttig mengsel van 

 anorganische of aschbestanddeelcn, die door de wortels uit verschil- 

 lende lagen bijeengebragt vi'aren^ ophoopte. Op zulke plaatsen dan 

 ook tiert de landbouw, of schiet de ^vi]de vegetatie met ongekende 

 weelderigheid uit den bodem op. Op de alluviale landen van Pa- 

 lembang kan men ligtelijk twee oogsten van padi of van katoen in 

 één jaar verkrijgen, en men zou vijfjaren achtereen, zonder bemes- 

 ting, kunnen bouwen, indien men zich wilde inspannen om het alom 

 indringend alanggras weg te houden. Doch die zorg laat men aan 

 de natuur over; tusscheu het alang vestigen zich hoogere heesters, 

 die dit verstikken, en wanneer men deze verbrandt, heeft men 

 nieuwen bodem. Maar daar, waar de door de verweêring ontstane 

 klei nog niet of niet genoegzaam vermengd is, schijnt de bodem 

 voor den plantengroei nog weinig geschiktheid te hebben, en op 

 die wijze kan men marsden's bevreemdende stelling verklaren, dat 

 de bodem op de westkust van Sumatra van natuur onvruchtbaar is. 



