— G4 — 



sprcide matten, gedroogd, waardoor zij tot zwarte peper veran- 

 deren. Om witte peper te verkrijgen, worden de volkomen rijpe 

 bossen in water gehangen of onder den grond gelegd, waardoor het 

 uitwendig vruehtvleesch berst, en waarvan zij nu verder ontdaan 

 worden ^'). 



Terwijl de botanische wetenschap slechts ééne soort, P/jier ni' 

 gntm Linn. aanneemt, onderscheidt de Sumatraan drie soorten 

 of spelingen. Te Lais, in Rejang (Benkoelen), noemt men de Lada 

 Kawoer, L. Mana, L. Djambi, naar de landstreken van waar 

 zij afkomstig zijn. De eerstgenoemde of Lampoug-peper is de 

 sterkste plant en draagt de grootste bladen en vruchten, groeit lang- 

 zamer dan de tweede, maar houdt langer uit. Blad en vrucht van 

 L. Mana zijn wat kleiner, maar die soort draagt sneller en meer- 

 der, overleeft echter zelden den derden of vierden oogst. De Djambi, 

 die meer op den achtergrond geraakt is, heeft de kleinste bladen en 

 vruchten, leeft kort, klimt moeijelijk tegen de steunsels op. — In 

 de zuidelijke provinciën van Sumatra onderscheidt men slechts twee 

 soorten, Lada soedol en L. Djambi f). 



Noten-hoorn of Noot-MusJiaat [Mt/rhiicafragrans) en 

 Kruidnagelen {fiaryophijlhis aromatïcus). 



De Engelschen hebben beproefd, toen Sumatra onder hun beheer 

 was, er de kuituur van deze twee vermaarde specerijen in te voeren. 

 //To elude (zegt mabsden) its (Batavian governement^ vigilance 

 many attempts have been made by the English, who considered Su- 



*) Over de Peperkultuur op de Westkust, in Benkoelen, heeft naiiuys 

 berigten medegedeeld, vooral over den invloed, dien de afschaffing van de 

 geforceerde levering op de kuituur heeft uitgeoefend. 



Naar het schijnt wordt de meeste peper aan de Westkust, te Padang, uit- 

 gevoerd, waarvan het bedrag gedurende de laatste vier jaren het navol- 

 gende was: 



1856 1857 1858 1859 



4372 4311 3983 7386 pikoel. 



t) De door maksden zoo naauwkeurig vermelde verschillen schijnen wel 

 aan te duiden, dat niet alle deze vormen tot P. nigrum L. kunnen bchoo- 

 ren. Ik zou eerder overhellen tot de meening, dat L. kaïuoer de echte P. 

 nigrum is, de overige daaraan verwante soorten, zoo als P. trioicum lioxb. 

 en anderen. Het blijkt hier op nieuw hoe ver wij nog van cene volledige 

 kennis der tropische kultuur-plantcn verwijderd zijn. 



