26o ß^ paradoxe 



rum adhibitorum pendent; altera illas, quae ipforum na- 

 turam fpeclant. 



Quod ad primam attinet clafTeni, ea duos comple- 

 titur cafus; alterum, in quo omnia funt paria; altermn, in 

 quo varia difiimilia funt. Attradlio enim in fe fpedlata, et 

 qua talis pendet in iisdem diriantiis a figura corporüm 

 adhibitorum, adlionis obliquitate, quae ex diverfa magni- 

 tudine fuperficierum fibi obverfarum oritur, & a mafla: 

 hanc vero feponimus, cum attra6tio magnetica, fecus ac 

 univerfalis, malTae non fit proportionalis. De figura itaque 

 & aftionis obliquitate folis fermo fiet. Gluando autem hae 

 in diverlis difcrepant experimentis , ut attra6li()num inten- 

 fitates multum differant, omnino neceffe eil , licet caetera 

 omnia paria effent. Vnde fequitur, quod, fi haec paria 

 non funt, diverfitates adhuc maiores erunt, aut forte ali- 

 quando minores , fi variorum elementorum compenfatio 

 fiat- Ex hac autem diverfitate oriri arbitror, quod aliquan- 

 do attraftiones, quae in duobus experimentis eaedem funt 

 in immediato contaftu , mox in iisdem diftantiis admodum 

 difcrepant, ut inter alia in imo & ado experimento MVS- 

 SCHENBROEKII locum habet. 



Eo autem magis necefle eft, ut ad hanc figurarum 

 & obliquitatura diverfitatem attendamus , quod attraftiones 

 inter varios nragnetes, & ferrum diverfas pro h?.c diver- 

 fitate fequuntur leges. Ita pro magnetibus fphaericis in- 

 aequalibus nulla- conftans lex hucusque inventa fuit; pro 

 aequalibus vero funt attraftiones in ratione inverfa biqua- 

 drata fpatio-rum fphaericorum inter magnetes contento- 



rum 



