37* De paradoxo 



|. XXL 



Diximus iam (§• l^^O ferrum (latim ac in atmos- 

 phaeram magnetis pervenit, vires accipere magneticas, & 

 in verum verti piagnetem; ideo autem, ut probatum de* 

 ditBRVGMANNVS, attrahitur. Ferrum itaque eo validius 

 attrahetur, quo maioribus imbuitur viribus, ut ex allatisin 

 'J. XIV". exper. abunde patet. Vires autem, de quibus cum 

 maxime agitur, illae funt, quas ferrum accipit, quamdiii 

 magneti manet applicatum , fi de immediato contaftu fer- 

 mo fit, aut in eius fphaera aftionis verlatur» Hae vires 

 variae funt: imo prout pluribus paucioribusve puuftis a 

 magnete tangatur ferrum ; 2do prout mollius ßt duriusve; 

 3tio prout maiorem minoremve habet maflam; denique 

 prout aptiorem vel minus aptam habet figuram » ut multis 

 experimentis docuerunt Phyftci (§. XIV. 



Id autem , quod hie inprimis notandum venit , eft , 

 vires, quas ferrum a magnete accipit, multo maiores efle 

 in contaötu quam in diftantia perparva, easque in parvisa 

 magnete diftantiis multo maiori ratione minui quam diftan- 

 tiae augentur: funt enim illae vires in quadam attraftionis 

 ratione ; attraftiones autem in contaftu maximae funt , & 

 infigne conftituunt multiplum attraftionis , quae in diftan- 

 tia vel perparva obtinet , ut in §♦ XVII. evidenter fuit often- 

 fum ; adeoque vires , quas ferrum in contaftu accipit, mul- 

 to maiores funt quam in diftantiis etiam perparvis» 



5. xxir. 



Oppofitum obtinet, fi poli inimici fibi obrertuntur; 

 cunc decremeacum adeft : eft autem iUa huius augmenti vel 



decre- 



