^^ De paradoxo 



quibus fufficientcr in §. IX. & X. diximus: & fuppouRinus, 

 omnia ab utraque parte, quod ad attraftionis aftionem 

 pbtinet, effe paria. Mobis itaque duo phaenomena in« 

 primis exponenda vfiniunt ; 



imo Magnetem aliquando fernim fortius attrahere 

 quam magnetem, aliquando magnetem fortius quam ferrum* 



sdo Magnetem , licet ferrum fortius attrahat in con- 

 taftu quam magnetem , hunc tarnen fortius quam ferrum 

 ^ttrahere in quadam , eaque haud magna a contaftu di- 

 ftantia §♦ XVI. 



/ §. XXV. 



Integrum phaenomenon a tribus his Elementis pen- 

 dere mihi videtur : imo a vi quam ferrum a magnete A 

 faccipit: 2do a vi M quam alter emagnetibus, B Ic, qui 

 ferro fufficitur, habet t 3tio ab incremento m quam prae- 

 entia alterius magnetis A in iplum Bexcitat: unde, prout 

 g^y^ =:<.M + m, ferrum validius, aeque valide, aut 

 minus valide a magnete Attrahetur quammagnes ß, 



§* XXVI. 



Pendöt vis T ^ maffa & volumine ipfius ferri adhibi- 

 ti 5 ut & a fuperficie, quam magnes A exhibet ( §. XXI, 

 XIV» III.) imo & a vi ipfius magnetis A ( §. XVIII. ) Hinc 

 infinita fere hac in re dari poteft varietas; haec, vi ipfius 

 magnetis D , quae etiam in infinitum diverfa effe poteft, 

 collata efficit, ut nulla conftans regula hac in re effici que-: 

 at, & utF nunc maior, nunc minor, ijunc aeque magna 

 ' effe 



t^ 



