Gaan we nu na, wat inderdaad omtrent de samenstelling van 

 de basaalplaat bij Anuren bekend is en in hoeverre dit het aan- 

 nemen van tivee componenten rechtvaardigt. 



De term „mesotisch kraakbeen" is het eerst door Stöhr (1882) 

 voor Anuren gebruikt. Volgens hem ziet men bij Rana temporaria 

 achter den gepaarden aanleg van het planum trabeculare een 

 weefselstrook, die direct zonder voorkraakbeenig stadium te door- 

 loopen in kraakbeen overgaat. Dit kraakbeen onderscheidt zich 

 den eersten tijd van dat van het planum trabeculare, daar zijn 

 opbouwende elementen geringer van afmeting zijn en er meer 

 intercellulaire substantie aanwezig is. Beide kraakbeenvormingen 

 raken elkander ter weerszijden van de chorda ; het „mesotisch" 

 kraakbeen legt zich zijdelings tegen den caudalen smallen kraak- 

 beenigen uitlooper van de trabekelplaat. Op deze plaats zijn 

 beide strooken zeer smal (zandloopervorm). Nooit vond Stöhr 

 beide kraakbeenplaten afzonderlijk ; toch meent hij een zelfstandigen 

 oorsprong voor het mesotisch kraakbeen te mogen aannemen in 

 verband ook met het feit, dat de sterkste kraakbeenvorming te 

 vinden is op een punt, achter de overgangsplaats van beide gelegen. 



Nu legt zich, volgens Stöhr, achter het mesotisch kraakbeen 

 de occ.boog zelfstandig aan, die, langzaam in kraakbeen over- 

 gaand, in verbinding treedt met het mesotisch kraakbeen. 



We kunnen dus drie deelen aan de schedelbasis onderscheiden, 

 v/aarvan de eerste twee op geen stadium van elkaar te scheiden 

 zijn, n.1. a. het planum trabeculare, b. het mesotisch kraakbeen 

 en c. den daarachter gelegen aanleg van den occ.boog. De laatste 

 ontstaat als a en b reeds geheel kraakbeenig zijn. Terstond mag 

 er hier opgewezen worden, dat Stöhr bij Anuren niet spreekt 

 van den zelfstandigen aanleg van de basis van den occ.boog, zoo- 

 als bij Urodelen (1880), Hier ontstaat volgens hem eerst het 

 planum trabeculare, dan de occ.boog, waarvan de „Basaltheile" 

 zich naar voren verlengen tot ze elkander bereiken, terwijl het 

 mesotisch kraakbeen (toen nog perifeer kraakbeen genoemd) ter 

 zijde ontstaat en de chorda niet raakt. 



De vergelijking van beide toestanden is niet zoo eenvoudig 

 als Stöhr (1882) doet voorkomen, waar hij meent, dat het slechts 

 een quaestie zou zijn van het vroeger of later optreden der com- 



36 



