Gaupp kan, evenmin als Stöhr, een juiste begrenzing van de 

 occ. plaat aangeven. Wel heeft hij (1893) in de basaalplaat dikte- 

 verschillen opgemerkt : het middelste deel van de plaat is lager 

 en ligt meer ventro-lateraal van de chorda dan de beide overige 

 deelen. Maar met evenveel recht zou men, zooals Stöhr feitelijk 

 gedaan heeft en uit zijn afbeelding blijkt (1882, Taf. III, fig. 18i, 

 kunnen aannemen, dat dit de overgangsplaats tusschen de twee 

 deelen van de basaalplaat is. 



De mededeelingen van Stöhr en Gaupp geven dus geen recht 

 te besluiten tot een drieledige samenstelling van de basaalplaat, 

 zooals bij Urodelen het geval is. 



Ook Peeters (1910) houdt op grond van de ligging der myo- 

 tomen vast aan een basaalplaat uit drie componenten bestaande. 

 Er zijn volgens hem twee myotomen, wier plaats door kraakbeen 

 wordt ingenomen. Het eerste geeft het aanzijn aan het mesotisch 

 kraakbeen ; het tweede aan de occ. plaat. Deze occ.plaat, die 

 zich als een wig tusschen chorda en mesotisch kraakbeen in- 

 schuift, is af te grenzen van het daarvóór liggende kraakbeen. 

 Caudaal stijgt van de occ.plaat een niet kraakbeenige weefsel- 

 strook omhoog naar het oorkapsel. 



Dat Peeters een afzonderlijken aanleg van de basis van den 

 occ. boog gezien heeft, is niet verwonderlijk, daar dit theoretisch 

 te verwachten is ; de moeilijkheid schuilt in de mededeelinjg, dat 

 het „eerste" myotoom in kraakbeen overgaat. Daar Peeters de 

 ligging van de myotomen niet door afbeeldingen duidelijk maakt, 

 noch de ontwikkelingsgeschiedenis ervan nagaat, is het moeilijk 

 zich van den gang van zaken een duidelijke voorstelling te 

 maken. Waarschijnlijk moet men het zich zoo voorstellen. Peeters 

 nam waar, wat ik bij Alytes genoemd heb K.S.II en R.S.I ; dat 

 hij K.S.I waargenomen zou hebben is uitgesloten ; K.S.II als myotoom 

 is in ve^rband met den toestand bij Bufo niet on waarschijnlijk. K.S. II 

 wordt evenals bij Alytes door kraakbeen vervangen. Wanneer men 

 nu niet precies de ligging van den occ. boog nagaat ten opzichte 

 van K.S.II en R.S. 1, waaromtrent Peeters niets vermeldt, kan 

 men door de reductie van R.S.I en door de achterwaartsche uit- 

 breiding der basaalplaat meenen, dat ook R.S.I in kraakbeen is 

 veranderd en de occ. boog tusschen R.S.I en R.S.2 gelegen is. 



3ft 



