rekte cellen bestaand, donker gekleurd prochondraal weefsel aan, 

 dat aansluit bij en overgaat in het parachordale kraakbeen ; ven- 

 traal ligt de chorda vrij, behoudens het meest craniale deel, waar 

 de punt omhoog buigt. Hier vereenigen zich beide parachordaal- 

 platen door voorkraakbeenig weefsel, hetgeen in een volgend 

 stadium in kraakbeen is overgegaan. 



In een larve van 7 m.M. (serie 9) is de chordapunt nog nor- 

 maal. Reductieverschijnselen treden eerst op in larven van 872 

 m.M. (serie 11 en 12). 



LITERATUUR. 



Als regel strekt de chorda der Anuren zich aanvankelijk tot het in- 

 fundibulum uit (vgl. voor Bombinator Götte, 1875, Taf. XVI, fig. 292, 

 293.294enTaf. XVII, fig. 304; voor HylaStöhr, 1882, fig. 14,Taf.II). 



Waar dit bij Alytes niet het geval is, moet dit als een uitzon- 

 dering worden beschouwd en aan zeer vroegtijdige reductie 

 worden toegeschreven. Volgens Bergfeldt (1897) liggen bij Alytes 

 in een stadium (14 myomeren), waarin de chorda nog niet ge- 

 vacuoliseerd is, tusschen de chordapunt, die zich uitstrekt tot 

 dicht achter het gehoorblaasje en de basis van den „mittleren 

 Schadelbalken" (=^Mittelhirnpolster, Gaupp, 1906) celcomplexen, 

 die afkomstig zijn van de vroeger tot dit punt reikende chorda. 



Onder de Amphibia heb ik in de literatuur slechts één parallel 

 geval aangetroffen, nl. voor Necturus bij Buchs (1901), waar 

 volgens fig. 19, Taf. XXVII, in een sagittale doorsnede, naar 

 de beschrijving ongeveer door het midden gevoerd, een overeen- 

 komstige ligging der chorda in een jong stadium (13 m.M.) te 

 zien is. Bevestigd werd dit door hetgeen Eycleshymer and Wilson 

 (1910) omtrent de chorda \an Necturus mededeelen, waaruit 

 blijkt, dat hier de ligging van de chordapunt ten opzichte van 

 de hypophyse varieert. 



Tenslotte ligt bij Alytes de chordapunt .slechts weinig caudaal 

 van de plaats, waar zij te verwachten is. Dit wordt door het 

 ongelijk uitgroeien der weefsels en organen in het kop- en romp- 

 gedeelte veroorzaakt en zooals bijna vanzelf spreekt niet door 

 een secundair actief uitgroeien van de chorda zelf. 



46 



