De ligging der trabekelplaat ten aanzien van de chorda varieert. 

 Stöhr (1882) vindt, dat deze bij Rana niet tegen de chordapunt 

 maar meer caudaal gelegen is (fig. 13, Taf. II). Bij de vorming 

 van het ongepaard planum trabeculare wordt de chordapunt van 

 boven en onderen omgroeid en degenereert. Hetzelfde vindt hij 

 ook voor Pelobates. Bij Bufo cinereus treedt de vereeniging het 

 eerst onder de chorda op door een dikke commissuur en dan 

 eerst ervoor ; de bovenzijde blijft vrij. Bij Hyla geschiedt dit 

 juist andersom : eerst vereeniging boven de chordapunt en dan 

 ervoor. 



De wijze van omgroeiing varieert dus bij verschillende genera, 

 maar ook bij dezelfde species is deze niet constant: Gaupp (1893), 

 die de chorda bij Rana dorsaal het eerst zag overgroeien, vond 

 bij verschillende larven ook wel ventrale overgroeiing en de 

 chorda dorsaal onbedekt. Rana esculenta schijnt volgens Peetgrs 

 (1910) een uitzondering te maken, daar hier de chordapunt in 

 kraakbeen verandert en niet verdrongen wordt. 



Hoe dit allereerste verdringen van de chordapunt bij 

 Rana plaats vindt, wordt door geen der auteurs beschreven. Uit 

 enkele series van Rana fusca-larven van Z'/o en 12—14 m.M., 

 in verschillende richting gesneden, bleek mij, dat de chordapunt 

 dorsaal overgroeid wordt door het kraakbeen van het planum 

 trabeculare. De oorspronkelijk stompe chordapunt wordt door 

 het gelijktijdig van de zijden opdringende kraakbeen saamgedrukt 

 tot een gerekt? scherpe punt, waarin pigment en dooierkorrels 

 aanwezig zijn. Er blijft tenslotte niets dan een dun, verticaal saam- 

 gevouwen blad over, dat in het kraakbeen opgenomen wordt. 



Al deze veranderingen ziet men bij Alytes niet, daar hier van 

 den aanvang tusschen het infundibulum en de chordapunt ruimte 

 overblijft, waardoor het mogelijk is, dat de trabekelplaten zich 

 vóór de chordapunt kunnen vereenigen (zie fig. 10 en 12, PI. II i, 

 zonder dat de chorda op eenige wijze verdrongen behoeft te 

 worden. Het is dus niet te verwonderen, dat de chordapunt in 

 larven van 7 m.M. nog geen reductieverschijnselen vertoont. 



Onder de tot heden in dit opzicht onderzochte Anuren neemt 

 Alytes dus een bijzondere plaats in. 



47 



