(1910) had enkele larven van 25-43-50-53 m.M, tot zijn beschikking, 

 welke hij in series en totopreparaten onderzocht. Zijn uitkomsten, 

 waarbij de wenschelijkheid van het nagaan van jongere stadia 

 tot juiste beoordeeling van sommige afwijkingen van Alytes ten 

 opzichte van Rana werd uitgesproken, hebben mede de richting 

 van het volgende onderzoek bepaald. 



Mijn onderzoek strekt zich uit van den eersten voorkraak- 

 beenigen aanleg van het chondrocranium tot aan een ontwikkelings- 

 stadium (serie 19), dat niet ver van de metamorphose verwijderd 

 is. De ontwikkeling tijdens en na de metamorphose tot volwassen 

 schedel blijft voor later onderzoek en publicatie bewaard. 



Tot een beter overzicht heb ik uit de geraadpleegde series een 

 tweetal gekozen (stadium I en II), welke afzonderlijk en meer 

 uitvoerig beschreven worden, terwijl daarna de veranderingen in 

 tusschengelegen stadia in het kort worden samengevat. 



Het eerst beschreven chondrocranium (stadium I) is dat van 

 een larve van 7 m.M., het eerste stadium, dat zich door voldoende 

 kraakbeenontwikkehng er toe leende om volgens de wasplaten- 

 methode van Born gemodelleerd te worden. Het laat zich verge- 

 lijken met de door Stöhr (1882. Taf. III fig. 18.), Gaupp (1893. 

 Taf. XIII fig. 1) en Peeters (1910, PI. I fig. 4) afgebeelde jonge 

 stadia van Rana. 



Het tweede beschreven ontwikkelingsstadium (stad. II) is hetgeen 

 aangetroffen wordt bij een larve van 53 m.M. lengte (staartl. 31 

 mM., achterp. 3 mM., voorpooten nog niet vrij). Hoewel er 

 vergelijkingspunten zijn met het tweede door Gaupp afgebeelde 

 en beschreven stadium van Rana fusca (larve van 29 mM.) maakt de 

 lengtemaat het reeds waarschijnlijk, dat de ontwikkeling verder voort- 

 geschreden is. Het ligt dan ook ongeveer tusschen het tweede 

 en derde stadium van Gaupp in. 



Bij de onderscheiding van de onderdeelen van het cranium heb 

 ik Gaupp (1893) gevolgd. Zijn nieuwe indeeling (1906), door 

 Peeters (1910) nagevolgd, brengt de suprarostralia onder bij het 

 splanchnocranium. Dit berust op den physiologischen samenhang 

 van deze met de infrarostralia. Zoolang omtrent de zelfstandigheid 

 der suprarostralia niets meer bekend is en voorloopig alleen nog 

 de genetische eenheid met de trabeculae vaststaat, lijkt het me 



11 



