dat, hoewel de literatuur vrij omvangrijk is, de publicatie's voor 

 het meerendeel van vrij ouden datum zijn. 



De oudere onderzoekers, Rathke (1832), Dugès (1834), Reichert 

 (1838), Vogt (1842), waren aangewezen op de methoden van 

 onderzoek in hun tijd gebruikelijk. Met bewondering ziet men, 

 wat met eenvoudige kleur- en prepareermethoden tot stand kan 

 worden gebracht, maar toch waren ze van dien aard, dat dwalingen 

 niet uit te sluiten waren. Ook Parker (1871, '76, '82), die behalve 

 Rana fusca de chondrocrania van talrijke Anurenspecies onderzocht, 

 bepaalde zich tot de makroskopisch-anatomische methoden. Van- 

 daar dan ook, dat vele van zijn opgaven slechts onder 

 voorbehoud kunnen aanvaard worden, iets waarop herhaaldelijk 

 (Gaupp, Peeters) gewezen is. 



Bij de latere onderzoekers, als Goette (1875, Bombinator igneus), 

 Born (1876, Rana esculenta, Pelobates fuscus), Stöhr (1882, Rana 

 fusca, Hyla sp., Bufo cinereus), Schulze (1892, Pelobates fuscus) 

 Sewertzoff (1896, Pelobates fuscus), Ridewood (1898, Pelodytes 

 punctatus, Alytes obstetricans), Spemann (1898, Rana temporaria), 

 Winslow (1898, Pipa americana), Kothe, (1910, Pelobates fuscus), 

 Peeters (1910, Rana fusca en esculenta, Alytes obstetricans), vindt 

 men gegevens omtrent bepaalde stadia of bepaalde gedeelten van 

 het chondrocranium van de aangegeven vormen verspreid. Maar 

 het meerendeel dezer onderzoekers behandelt den kraakbeenschedel 

 slechts in het voorbijgaan in verband met hun eigenlijk onderwerp. 



Een meer uitgebreid onderzoek naar de ontwikkeling van een 

 Anurenchondrocranium heeft dus zeker recht van bestaan. - 



Bij de keuze van een bepaalde diersoort deden zich twee mo- 

 tieven gelden. Vooreerst was het noodig om door voldoend 

 materiaal over de gewenschte stadia te kunnen beschikken en in 

 de tweede plaats leek het gewenscht hiervoor een meer primitieven 

 vorm dan Rana te kiezen. 



Aan deze beide voorwaarden voldeed Alytes obstetricans. Om- 

 trent deze soort is tot op heden betrekkelijk weinig bekend. 

 Het onderzoek van C. Vogt (1842) stond me niet ten dienste; 

 in hoeverre het chondrocranium door hem behandeld wordt, kan 

 ik derhalve niet uitmaken. Ridewood (1897) en Kallius (1901) be- 

 schreven de ontwikkeling van het hyobranchiaalskelet. Peeters 



10 



