voort, na door een rostrale verbreeding eerst den N. III nauw 

 omsloten te hebben. Dit smalle kraakbeenbandje ontmoet een 

 dergelijke kraakbeenspang, die zich vanuit de verhevenheid tegen- 

 over de commissura quadrato-cranialis ant. ontwikkelt (Peeters). Deze 

 ontwikkeling valt bij Rana in larven tusschen 23 en 30m.M. (Gaupp). 

 Bij Alytes ziet men reeds vroegtijdig (larve van 7 m.M.) lateraal 

 een vrij breedcn kraakbeenband optreden, die zich in rostrale 

 richting ontwikkelt. Van een smalle „dorsale Randspange" kan 

 men hier moeilijk spreken. De kraakbeenige rostrale begrenzing 

 van het ruime for. oculomotorii heeft eerst op een later stadium 

 plaats. 



D. REGIO ETHMOIDALIS, SUPRAROSTRALIA. 



Stadium L 



De gerekte vorm, dien de dwarse doorsnede der trabecula ter 

 hoogte van de commissura quadrato-cranialis anterior bezit, blijft 

 over den afstand, waarover de trabekel tusschen hersenen en 

 reukorgaan besloten ligt, bewaard ; de trabekels buigen zich hier 

 dichter naar elkander toe en begrenzen de hersenen meer ventraal. 

 Tenslotte hernemen de trabekels op dwarse doorsnede weer den 

 rond-ovalen vorm, wanneer ze niet langer op de zooeven aange- 

 geven wijze ingesloten worden en nu ventraal van de hersenen 

 en mediaal van het reukorgaan vrij komen te liggen. Deze ter- 

 minale trabekeldeelen, de cornua trabeculae, naderen elkander en 

 buigen eindelijk vrij plotseling, nog caudaal van den voorrand 

 der hersenen, verticaal naar beneden. In het distale deel der 

 cornua wordt het kraakbeen steeds moeilijker te herkennen en 

 vindt men den overgang naar de voorkraakbeenige suprarostralia. 

 Deze sluiten zich ongemerkt bij de cornua aan, buigen caudaal 

 om tot de mondrand bereikt wordt en zetten zich lateraal hier 

 langs voort als een zeer dunne weefselstrook, die weldra weer 

 breeder wordt en in een caudalen, driehoekigen vleugel overgaat, 

 welke zich tot aan den mondhoek uitstrekt. Ook dit deel is nog 

 in voorkraakbeenigen toestand. De vorm der suprarostralia teekent 

 zich duidelijk af tegen het omringende weefsel; vandaar dat deze 

 in het model aangegeven konden worden (fig. 1 en 2, PI. I). 



57 



