De genetische samenhang van trabekelhoorns en suprarostralia 

 werd door Stöhr (1882; en Spemann (1898) ook voor Rana ge- 

 vonden, zoodat eerstgenoemde tot de opvatting komt, dat de 

 suprarostralia afgesnoerd zouden zijn van de trabekelhoorns en 

 het bewijs geleverd acht, dat ze als een gewijzigd voorste deel 

 der hoorns zijn op te vatten. 



Spemann gaat met deze conclusie niet accoord. Terecht zegt 

 hij, dat de homocontinuiteit van een voorkraakbeenigen aanleg 

 nog niet mag doen besluiten tot werkelijke genetische eenheid. 

 Ook het hyoid bv. is oorspronkelijk bij Rana met het quadratum één. 



Voor de opvatting, dat de suprarostralia een zekere zelfstandig- 

 heid niet ontzegd mag worden, pleit hetgeen Spemann bij Rana 

 vond, dat nl. de aanleg der suprarostralia reeds als een hoopje 

 dicht opeen gelegen cellen zichtbaar wordt, voor er nog iets van 

 de trabeculae te zien is. Ook het zelfstandige laterale centrum, 

 van waaruit het kraakbeen zich ontwikkelt naar de cornua trabeculae 

 toe, geeft aan zijne opvatting steun. Een zelfstandig lateraal kraak- 

 beencentrum wordt bij Alytes eveneens gevonden. 



Er zijn echter twee verschilpunten met Rana. Ten eerste wordt 

 de aanleg der trabekelhoorns zichtbaar vóór dien der suprarostra- 

 lia en ontwikkelen deze zich in aansluiting bij eerstgenoemde ; de 

 trabekels verkraakbeenen het eerst. En ten tweede zijn de supra- 

 rostralia in aanleg in het midden vereenigd ; door de chondro- 

 ficatie in caudolaterale-rostromediale richting blijft het middenstuk 

 het langst voorkraakbeenig. 



Het eerstgenoemde zou als een argument kunnen gelden voor 

 de genetische eenheid van suprarostralia en cornua trabeculae, 

 wanneer men bij de larven van Alytes de voor een Anuur ab- 

 normale beginperiode der ontwikkeling niet in het oog moest 

 houden ^). We zien in tegenstelling met Rana het rostrale schedel- 

 deel in ontwikkeling achterblijven bij het caudale. Bij Rana is 

 dit rostrale deel in ontwikkeling vooruit en schijnt deze vroeg- 

 tijdige aanleg verband te houden met het vroegtijdig functioneeren 



1) Door Vogt (1842, volgens opgave van Héron-Royer en van Bambeke, 

 1889J wordt de late aanleg der hoornkaken bij Alytes op overeenkomstige wijze 

 verklaard. 



59 



