te worden dan de processus ascendens (Spemann, 1898). Door 

 het ontbreken van stadia tusschen serie 3 en 4 was het eerste 

 optreden van het palatoquadratum voor Alytes niet met zekerheid 

 vast te stellen ; toch meen ik in serie 3 reeds den eersten aanleg 

 van het palatoquadratum waargenomen te hebben, terwijl het 

 Meckel's kraakbeen en de infrarostralia zich nog niet afteekenen. 

 Is deze waarneming juist, dan zou deze vertraagde aanleg weder- 

 om met het late functioneeren van den larvalen mond in verband 

 gebracht kunnen worden. 



Dat in jongsten aanleg palatoquadratum, Meckel's kraakbeen 

 en infrarostralia één geheel vormen, werd door Stöhr (1882) en 

 Spemann (1898) voor Rana aangetoond; evenzoo dat in den vorm 

 hun latere afsnoering is aangegeven en er zelfstandige kraakbeen- 

 centra gevonden worden. Götte ( 1 875) vond hetzelfde voor Bombinator. 



De infrarostralia zijn bij Alytes door een donkergekleurd, kern- 

 rijk weefsel verbonden, waarin we eerst veel later een kraakbeenige 

 copula aantreffen (zie stadium 2). Bij Rana esculenta (6,5 m.M.) 

 nam Peeters (1910) reeds vroegtijdig een kraakbeenige verbinding 

 waar ; in geen enkel stadium zag hij beide helften onafhankelijk. 

 De beteekenis van het verbindingsweefsel der infrarostralia zal 

 bij stadium 2 nader uiteengezet worden. 



De twee merkwaardige kraakbeenstukjes, die Peeters bij Alytes- 

 larven van 43 m.M. aantrof ter weerszijden van de infrarostralia 

 vóór het Meckel's kraakbeen, werden door hem paramandibularia 

 genoemd (1910). Dit geschiedde in navolging van Fürbringer (1904), 

 die bij Protopterus evenals bij Lepidosiren twee paar kraakbeen- 

 stukjes vond, die onafhankelijk van het Meckel's kraakbeen ont- 

 staan, maar waarvan het craniale paar in den loop der ontwikke- 

 ling ermede versmelt, terwijl het caudale zijn zelfstandigheid 

 bewaart. De blijvende isolatie der kraakbeenstukjes bij Alytes ten 

 aanzien van het Meckel's kraakbeen doet Peeters ze met het achterste 

 der beide paramandibularia der Dipnoi vergelijken. 



Voor het eerst nam ik de paramandibularia bij Alytes met 

 zekerheid in stadium 1 (larve 7 m.M.) waar. In tegenstelling met 

 het Meckel's kraakbeen zijn ze nog niet kraakbeenig en slechts 

 als kernverdichting zichtbaar. Het was niet mogelijk den al of 

 niet zelfstandigen aanleg na te gaan, maar wel kon ik in genoemd 



^3 



