Winslow (1898), die het tectum evenzeer als een voortzetting 

 van den occipitaalboog beschouwt, zag echter bij Urodelen, noch 

 bij Anuren hierin afzonderlijk kraakbeen optreden, hetgeen 

 waarschijnlijk door gebrek aan desbetreffende stadia verklaard 

 moet worden. Peeters (1910) onderzocht Triton en Necturus in 

 dit opzicht. Bij Triton kon hij de vorming van*het tectum poste- 

 rius zelf niet nagaan, doch uit enkele totaalpreparaten meent hij 

 te mogen concludeeren, dat het tectum niet zelfstandig ontstaat, 

 maar in aansluiting bij den occipitaalboog, die zich lateraal- en 

 rostraalwaarts over den oorkapselwand voortzet, tot waar later 

 het tectum gevormd wordt. Bij Necturus is het tectum een voort- 

 zetting van den occipitaalboog, die zich rostraal en mediaal 

 ombuigt en zich met het oorkapsel vereenigt. 



Peeters rekent dan ook het tectum posterius tot den occipitaal- 

 boog. Het voornaamste bewijs hiervoor zoekt hij in den definitieven 

 vorm van het tectum, dat een voortzetting van den occipitaal- 

 boog en de crista occipitalis lateralis is, en in de wijze van ver- 

 beening, die sterk herinnert aan die van een echten wervelboog. 

 Een verschilpunt tusschen de sluiting van den zgn. occipitaalboog 

 en van een wervelboog blijft echter, zooals Peeters e.a. opmerkten, 

 hierin bestaan, dat de mediale verbinding bij den eersten rostraad 

 en bij den tweeden caudaad gericht is. 



Gaupp (1906) stelde, zoolang de herkomst van het tectum niet 

 vaststaat, den neutralen naam tectum posterius voor inplaats van 

 tectum synoticum, daar in dezen naam noch de eenheid met de 

 oorkapsels, noch die met den occipitaalboog wordt uitgedrukt^). 



Bij Selachii schijnt het tectum synoticum zich eerst laat te 

 ontwikkelen. Een tot de occipitaalstreek behoorend deel van dit 

 dak, schijnt niet voor te komen. Bij Teleostei vindt men een 

 groot tectum synoticum, dat zich caudaad in het dak van de 

 occipitaalstreek voortzet (Gaupp, 1906). 



1) Ook voor andere klassen is in deze geen eenstemigheid bereikt. Zoo vond 

 Sonies (1907) bij eenden- en kippenembryo's een gepaard, zelfstandig, kraakbeenig 

 staafje, dat eerder met het oorkapsel dan met den occipitaalboog vergroeit. Hij 

 spreekt daarom van tectum synoticum. Noordenbos (1904) vond bij verrchillende 

 zoogdieren als varkens, konijn, rund een gepaarden aanleg, die het eerst met den 

 occipitaalboog vergroeit eq door hem daarom tectum interoccipitale wordt genoemd- 



83 



