Het komt me voor, dat het tectum posterius bij Amphibia e.a. 

 een dubbele herkomst zou kunnen hebben, zoodat men er inderdaad 

 een pars occipitalis met wervelnatuur aan zou mogen onderschei- 

 den, en een dakgadeelte, dat zich in de taenia tecti medialis 

 voortzet of na volkomen ontwikkeling het geheele schedeldak 

 uitmaakt. Soms treedt de occipitaalboog-component op d^n voor- 

 grond (Urodelea), hetgeen mede aan verregaande reductie van het 

 schedeldak toe te schrijven is. De occipitaalboog heeft bij Uro- 

 delen zijn wervelnatuur beter bewaard dan de gelijknamige boog 

 bij Anuren, die, zooals vroeger werd aangetoond, met den prae- 

 occipitaalboog der Urodelen gelijkwaardig is. Doar de caudale en 

 vrije ligging van den occipitaalboog bij Necturus bijv. is het 

 mogelijk, dat ook het dorsale deel van den neuraalboog tot zijn 

 recht komt en een zuiver tectum interoccipitale gevormd wordt 

 (v.g.1. Peeters, 1910: fig. 3, PI. I). Bij den occipitaalboog der 

 Anuren ontwikkelt zich naar hetgeen Alytes te zien geeft dit 

 dorsale deel niet. Wanneer dit werkelijk het geval was, zou dit 

 zeker bij Alytes tot uiting moeten komen, waar de occipitaalboog 

 reeds zóó vroegtijdig wordt aangelegd. Het dorsale kraakbeen- 

 centrum (larve 7 m.M.) ligt tegen het caudale deel van den 

 medio-ventralen oorkapselwand op de plaats waar later de crista 

 occipitalis lateralis optreedt. Het tectum posterius ontwikkelt zich 

 eerst later (larve 12'/._> m.M.) en ligt dan vrij ver rostraal, juist caudaal 

 van den ductus endolymphaticus. Het schijnt mij toe, dat het niet 

 wel mogelijk is hier tusschen occipitaalboog en tectum posterius 

 direct verband te leggen en ik meen dan ook, dat bij Alytes, en 

 bij Anuren in het algemeen, een tectum synoticum, d.w.z. een de 

 oorkapsels verbindend en zich vroegtijdig ontwikkelend schedel- 

 dakgedeelte gevonden wordt. Bij Anuren zou, indien deze opvat- 

 ting juist is, de occipitaalboDgcomponent in het tectum posterius 

 ontbreken, daarentegen bij Urodelen het dakgedeelte bijna 

 geheel gereduceerd zijn. 



De breedte van het tectum bij Alytes komt overeen met de 

 opgave van Gaupp voor Rana, waar de achterrand in het vlak 

 van het for. perilymphaticum sup. 'int.) en de voorrand in dat 

 van het for. endolymphaticum ligt. Echter is er bij Alytes in den 

 loop der ontwikkeling geen sprake van een caudale verschuiving 



84 



