E. REGIO ETHMOIDALIS, SUPRAROSTRALIA. 



Stadium IL 



Ter hoogte van de commissura quadrato-cranialis ant. maken de 

 N. olfactorii zich van het telencephaloii vrij en begeven ze zich 

 nagenoeg parallel voorwaarts, tot ze juist caudaal van de 

 praecerebraalplaat de lateraal gelegen foramina olfactorii bereiken. 

 De zijwand is ter hoogte van genoemde commissuur vrij sterk bin- 

 nenwaarts gebogen (fig. 22, PI. IV), hetgeen meer rostraal tot een 

 mediale vereeniging leidt, waardoor een dak gevormd wordt en 

 de reukzenuwen dus in een alzijdig begrensde en met slijmweefsel 

 gevulde ruimte loopen, die rostraal door de praecerebraalplaat 

 wordt afgesloten. Deze plaat, waarin men vorm en hgging der 

 trabekelhoorns nog duidelijk herkennen kan, heeft een vrij groote 

 dikte bereikt en sluit het cavum internasale caudaal af. De be- 

 grenzing van dit op dwarse doorsnede in verticale richting lang ge- 

 rekte cavum internasale geschiedt door een viertal wanden, waarvan 

 de herkomst door vorm en grootte der kraakbeencellen niet moeilijk 

 nagegaan kan worden. De zijwanden worden door de trabekel- 

 hoorns gevormd, die juist voor de praecerebraalplaat dorsaal 

 door later gevormd kraakbeen sterk verhoogd zijn ^). Deze ver- 

 hooging gaat rostraal geleidelijk in de cornua over. Dorsaal zijn 

 deze verhoogde trabekelhoorns en ook nog over een korten afstand 

 de cornua zelf door een dun kraakbeenbandje verbonden, dat 

 zich tot ter hoogte van de aanhechting van het ligamentum qua- 

 drato-ethmoïdale voortzet. Dit kraakbeenstrookje vormt de dor- 

 sale begrenzing van het cavum, terwijl als ventrale wand een 

 vrij stevige kraakbeenband optreedt, die in aansluiting bij de in- 

 ternasaalplaat de cornua verbindt en rostraal in een ligament 

 overgaat, dat zich na splitsfhg aan de beide cornua-einden hecht' 



Op de aanhechtingsplaats van het ligamentum quadrato-ethmoi- 

 dale is de trabekelhoorn zijdelings verbreed (processus lateralisj. 

 Juist vóór den processus lateralis eindigt de ventrale kraakbeenige 

 verbinding der cornua en komen de hoorns dus geheel vrij te 

 liggen. De cornua worden distaal, waar ze zich bijna rechthoekig 

 naar beneden buigen, door een dorsaal ligament verbonden, dat 



1) Vgl. voor een jonger stadium fig. 24 a, Pi, IV. 



103 



