die bloedvaten doorlaten i). In totaalpreparaten zijn deze door- 

 boringen duidelijk, daarentegen, naar mij zelf bleek, in coupes niet 

 zoo in het oog vallend, hetgeen verklaart, dat Gaupp ze niet 

 vermeldt en waarschijnlijk over het hoofd zag ^). Intusschen kon 

 ik in de drie door mij onderzochte series alleen rechts de door- 

 boring waarnemen, hetgeen Peeters een enkele maal evenzeer aantrof. 

 Bij Rana esculenta komen er volgens Peeters nog twee groote, 

 laterale, door een vlies gesloten vensters bij en een mediaal, dat 

 een overblijfsel schijnt van den grooten inham, die bij Rana fusca 

 de beide suprarostralia scheidt (Peeters, 1910, fig. 11, PI. 1). Nu 

 zijn volgens Peeters (pg. 154) ,,deze laterale open plekken en de 

 foramina om de bloedvaten evenzeer resten van tijdens de phylo- 

 genese verloren gegane scheidingen, als de mediale open plek bij 

 Rana esculenta een overblijfsel is van den medialen inham bij 

 Rana fusca". Peeters leidt nu van den toestand bij Alytes, waar 

 de vleugels door een grooten inham van de mediale uitsteeksels 

 gescheiden zijn, de suprarostralia der Ranidae af ,,door kraakbeenige 

 vereeniging der verschillende deelen in meerdere of mindere mate". 

 Het spreekt van zelf, dat er voor de bloedvaten openingen moesten 

 blijven. Dit laatste nu is in strijd met de feiten. Bij de beschrij- 

 ving van het tweede stadium van Alytes heb ik erop gewezen, 

 dat alleen de linkertak van den R. palatinus zich tot aan het 

 middenstuk der suprarostralia vervolgen laat en het rechterbloed- 

 vat zich reeds eerder in een aantal fijne takjes verdeelt. De linker 

 palatinustak ligt in de mediaanlijn tusschen de beide dorso-mediale 

 uitsteeksels der suprarostralia en niet lateraal. Bij Rana fusca en escu- 

 lenta en blijkens Parker (1881) ook bij andere Raniden (R. pipiens, R. 

 clamata) treft men beide doorboringen mediaal of juist vóór de aan- 

 hechtingsplaats der suprarostralia aan de cornua aan, die hier 

 zooals bij de meeste Anuren divergeeren. Het zal door een ver- 

 gelijking der figuren 21 a en d duidelijk zijn, dat men den toestand 

 bij Alytes van dien van Rana af kan leiden, door den afstand tusschen 



1) Vgl. fig. 21a, PI. III, waar de suprarostralia van Rana fusca naar een 

 figuur van Peeters afgebeeld zijn. 



2) Het bloedvat vult de geheele opening, waarvan de doorsnede in afmeting 

 overeenkomt met die van één kraakbeencel . 



109 



