Pceters reeds vroeger) vindt meil een verbindende weefselstrook, 

 die spoedig in kraakbeen zal overgaan. Bij Rana esculenta vindt 

 men dit kraakbeen reeds bij een larve van 6.5 m.M. (Peeters, 

 1910), Men krijgt uit de beschrijving van Gaupp niet den indruk, 

 dat hij bij Rana fusca het kraakbeen van de copula in het ver- 

 bindingsweefsel zag ontstaan en derhalve beide onderscheidt. 

 Peeters daarentegen beschrijft de latere vorming van de copula, 

 die beiderzijds door „zwakker'" kraakbeen met de infrarostralia 

 verbonden is. Dat Peeters hier hetzelfde eigenaardige kraakbeen 

 op het oog heeft, dat ook bij Alytes gevonden wordt, blijkt, 

 wanneer hij zegt (pg. 157): „door zijne kleinere overlangs ge- 

 strekte cellen en later bovendien door zijn donkerder kleur, blijft 

 het tot na de metamorphose scherp onderscheiden van het kraak- 

 been der infrarostralia zelf '. Het karakter van dit kraakbeen 

 wordt eerst recht duidelijk door de vroeger beschreven kleur- 

 methoden met bleu de Lyon en orceïne (vgl. pg. 14). Het 

 gedraagt zich tegenover deze kleuringen op dezelfde wijze 

 als het pars reuniens-weefsel der hyoiden, terwijl beide in opvallend 

 licht een geelachtige tint hebben, in tegenstelling met het witte 

 kraakbeen der hyoiden en infrarostralia zelf. 



In verband met bovenstaande reacties en de gele kleur van het 

 weefsel is het niet onmogelijk, dat de tusschenschotten der cellen 

 een elastine-achtige stof bevatten. Elastisch kraakbeen in den 

 gewonen zin des woords is het niet, daar men dan in de inter- 

 cellulaire stof een fijn netwerk van elastische vezels zou moeten 

 aantreffen, hetgeen hier niet het geval is ^). 



In hoeverre de copula der infrarostralia vergeleken mag worden 



1) De meeningen omtrent den aard van het pars reuniens-weefsel der hyoiden 

 zijn verdeeld. Stöhr (1882) heeft dit het eerst beschreven en voor kraakbeen ge- 

 houden. Gaupp (1893 en 1906) hield het voor jong, niet uitgegroeid kraakbeen. 

 Ridewood (1898) spreekt van „a dense mass of whitish fibrous tussue": bij 

 Microhyla ornata maakt het op hem werkelijk den indruk van kraakbeen. 



Dat het inderdaad ook kraakbeen is, al is het ook van een bizondere soort, 

 is na het boven gezegde duidelijk. In verband met de bewegingen, die de hyciden 

 door de contractie van den musculus subhyoideus maken, is een dergelijke slevige 

 en tegelijk bewegelijke verbinding zeer begrijpelijk. 



119 



