met het ongepaarde kraakbeenstukje, dat bij Xenopus de beide 

 cartilagines Meckeli verbindt, zou de ontwikkelingsgeschiedenis 

 bij dezen vorm moeten uitmaken. Ridewood (1898), die dit kraak- 

 beentje bij Xenopus met den naam van basimandibulare bestempelt, 

 vergelijkt het met het basihyale en beschouwt het als een primitieve 

 toestand, waarvan de gepaarde infrarostralia door deeling af te 

 leiden zijn. Wanneer dus Gaupp (1906) de copula met het basi- 

 mandibulare van Xenopus vergelijkt, volgt hij hierbij niet den ge- 

 dachtengang van Ridewood, want dan rijst de vraag, waarmee 

 de infrarostralia zelf vergeleken moeten worden. Parker (1876) 

 beeldt bij Xenopus in verschillende stadia steeds twee infrarostralia 

 af en spreekt (pg. 630) van „the interposition of a pair of short, 

 teretc, inferior labials . Waarschijnlijk is deze opgave van Parker 

 niet juist '). Ik zelf vond bij een Xenopus-larve (vóór de meta- 

 morphose, 67'^ m.M. lang, achterpooten 5 ra.M.) een ongepaard 

 transversaal liggend, gebogen kraakbeenstukje, dat m. i., naar den 

 vorm te oordeelen, de beide infrarostralia en niet de copula van 

 Rana en Alytes vertegenwoordigt. 



Wanneer men bij Anuren als Rana, Alytes e. a. in het geheel 

 geen copula aantrof, zou de hypothese van Ridewood aan waar- 

 schijnlijkheid winnen. Nu dit wel het geval is, lijkt mij de ver- 

 onderstelling, dat de infrarostralia als afgesnoerde deelen van het 

 Meckel's kraakbeen te beschouwen zijn en de copula vergeleken 

 mag Vv'orden met het basihyale, gelijk Gaupp (1893) reeds deed, 

 het meest voor de hand liggende. 



Bij Pipa komt volgens Parker (1876) geen copula voor en 

 ontbreken de infrarostralia. Hetzelfde geldt voor Urodelen. Dat 

 de aanwezigheid der infrarostralia verband houdt met het larvale 

 leven, speciaal met den zuigmond der Anuren, mag wel aange- 

 nomen worden. 



1) Het kan ook zijn, dat in jonge stadia bij Xenopus de infrarostralia gescheiden 

 aangelegd worden «n later vergroeien, 



120 



