De bodemvorming vertoont somtijds variaties. 



30. De vorming van het for. proöticum geschiedt door de 

 kraakbeenige verbinding van den zijwand met het oorkapsel. 

 Deze kraakbeenbrug zet zich in de cristae marginales voort en is 

 eerst na de kraakbeenontwikkeling in den zijwand aanwezig. 



31. De praecerebraalplaat bezit geen f enestra praecerebralis en 

 ontwikkelt zich deels van uit de internasaalplaat, deels van uit 

 de kraakbeenruggen op de cornua. 



32. De canalis pro R. interno narium V wordt door zijwand en 

 processus antorbitalis begrensd, terwijl het dak zelfstandig in 

 kraakbeen overgaat. 



33. De cornua trabeculae groeien in den loop der ontwikkeling 

 naar voren uit en zijn nagenoeg parallel. Ze zijn zijdelings in 

 een processus lateralis verbreed, die bij Rana fusca ontbreekt, 

 doch bij talrijke Anuren eveneens voorkomt en waaraan zich het 

 ligaraentum quadrato-ethmoïdale hecht. 



34. Ventraal zijn de hoorns voor een deel door een stevigen 

 kraakbeenband (het homologon van het hgamentum intertrabeculare 

 inf. van Rana) verbonden; dit verbindingskraakbeen zet zich 

 rostraal in een ligament voort, dat zich na splitsing aan de cornua- 

 einden hecht. Ook dorsaal worden de hoorns over een korten 

 afstand kraakbeenig verbonden. 



Een ligamentum intertrabeculare sup. treft men aan de cornua- 

 einden aan ; het zet zich lateraal over de suprarostralia voort. 



35. De aanleg der suprarostralia wordt, in tegenstelling met 

 Rana, eerst na dien van de trabekels zichtbaar en sluit bij den 

 cornua-aanleg aan. Later worden de suprarostralia door een met 

 bleu de Lyon blauw te kleuren weefselstrookje van de cornua 

 gescheiden. 



36. De suprarostralia zijn in aanleg niet gescheiden. De kraak- 

 beenvorming vindt van uit een lateraal gelegen centrum en van 

 uit het bij de cornua aansluitend deel plaats, terwijl het midden- 

 stuk het laatst in kraakbeen overgaat. 



37. Op grond van de mediane hgging van den alleen rechts 

 tot aan het middenstuk der suprarostralia te vervolgen ramus 

 palatinus der arteria carotis, laten zich de suprarostralia van Rana 

 fusca niet op de door Peeters aangegeven wijze van die van 



125 



