— 249 — 



Juvavise rudera. 



«JuvaviseaO celebris quondam, qa» diruta e#ve 



Subquc sua dudum mole sepulta jacet, 

 Rudera nunc iterum recluaa , tuisque reteeta , 



En oculis post tot tempora lapsa vides! 

 Quin etiam coram redivivos esse putares, 



Alta oblivio jam quoa premit, indigenas; 

 Artis enim eximix guaviquc laboris corum 



Eruta miraria tot monumenta solo. 

 Ecce pavimentum prsestans, quo fabula Thesei 



Conspicitur, monstrum percutientis atrox! (3) 

 Utque regressuro dat pro duce fihun Ariadne, 



Cum juvene ut properat per mare virgo fugam , 

 Mox vero fruetua ausua experta noeivi 



Rursua ut in dura rupe relicta sedet, 

 Continua haec renn» seriea formata lapillis 



Affabr« compositia lata coruscat huuii. 

 Ipse adeo Labyrinthus adeat, flexusque retortos 



Dsedaleam credas aedificasse nianum. — 

 Altera sed regio tibi monstrat flebile bustum, y) 



Urnae quo cinerea ossaque adusta tegunt, 

 Quaequc putabantur superinjicienda fayillae, 



Dum vivebat, hero cara et ainaena suo. 

 Pocula , crateres ibi formosreque lucernae, 



Subnectens laxam fibula adunca togarn, 

 Torques et nitidis ornata monilia gemmis , 



Multaque adhuc , mundus quae muliebris amat , 



