- 250 — 



Tutatique domum quondam et penetrale penates, 



Tutati pariter tecta focumque lares. 

 Nee numnii varii deaunt, obolunique, Charonti 



Qni fuerat dandus, putrida reddit humus. 

 Quse lacrymas testea olim excepere doloria, 



Multa quoque invenies vascula vitrea ibi. — 

 Quod vero imprinris oculos menteinque moratur 



Urbis ab antiquae clade superstes adhuc, 

 Excisuin scabra viden' hac in rupe sacelluin 



Inque magis supera parte cubile saciura ? J) 

 Maximus ille aliis cum quinquaginta professus 



Esse legem Christi fertur in hocce speca. 

 Inclyta stabat adhuc tunc urbs; prius ampla deorum, 



Postea sed veri templa stetere Dei. 

 Obruitur saevis tarnen a pradonibus; ense 



Mactantur cives , urbs opulenta flagrat. 

 His etiam, montis qui austera sorte cavernam 



Incoluere, animam nex inopina rapit. 

 Prsecipites alii de clivo rupis aguntur; 



In trabe siispensus Maximus ipse perit. 

 Hsec ubi facta, loci patulo monstrantur in antro 



Temporum adhuc post tot tarn variasque vices. — 

 Antiquis aliquid sentimus inesse verendi 



Rebus, quodque sacro corda tremore tenet. 

 Quam sit vita brevis, quam nostra volubilis setas, 



Districte veterum temporum imago monet. 

 Quot raptas heu jam natura lege severa 



Aetatcs hominum pulvis et umbra tegit! 

 Hsec alta mecum tacitnrnus mente voluto 



Relliquiaa lustrans, prisca Jurava, tuas! 



Ig. Schumann 



