1 4 Würmer. 



volgo coepisse appellavi adverto. haec iibi in ipso animae canali se fixit, 

 intolerarido adficit dolore. — XI. 34. (40). IIG. p. 177. Aeque (im Ver- 

 gleiche mit der Zecke) mira sanguinis et hirudiniim in palustri aqua sitis, 

 namque et hae toto capite conduntur. — XXIII. 1. (27). 55. p. 13. (Ace- 

 tum) medetur post potas hirudines. — XXXII. (42). 123—124. p. 306. 

 Diversus hirudinum, qnas sanguisugas vocant, ad extrahendum sanguinem 

 usus est. quippe eadem ratio quae in cucurbitarum medicinalium ad 

 Corpora levanda sangiiine, spiramenta laxanda judieatur, sed vitium quod 

 admissae semel desiderium faciunt circa eadem tempora anni semper 

 ejusdem medicinae. multi podagris quoque admitteudas censuere. deci- 

 dunt satietate et pondere ipso sanguinis detractae aut sale adspersae, ali- 

 quando tarnen relinquont adfixa capita, quae causa vulnera insauabilia 

 facit et multos interemit — sicut Messalinum e consularibus patriciis, cum 

 ad genu admisisset — in veneni virus remedio verso, maxumae rufae ita 

 formidantur. ergo sugere (ed. Sillig: sugentes) rufas forficibus praeciduut, 

 ac velut siphonibus defluit sanguis, paulatinique morientium capite se 

 contrahunt, uec relinquontur. natura earum adversatur cimicibus, suffitu 

 necat cos. Fibrinarum pellium cum pice liquida, combustarnm cinis narium 

 profluvia sistit suco porri niolitus. — Selbstverständlich war dem Pliuius 

 die Finnenkrankheit der Schweine bekannt. (Sues) verum efferantur 



, anginae maxume et strumae (welches Wort für ycUaL.ai auch in 



der Uebersetzung des Aristophanes steht). 



später als Plinius. C. Julius Solinus. CoUectanea rerum memorabilium, 

 recognovit Th. Mommsen. Berolini 1864. 25, 11. p. 127, 14. Quod elc- 

 phantis ut aiunt fVigidior inest sanguis et ob id a draconibus avidissime 

 torrente captantur aestu. quam ob rem uunquam invadunt nisi potu gra- 

 vatos, ut venis propensius irrigatis majorem sumant de oppressis satieta- 

 tem. Nee aliud magis quam oculos petunt, ((uos solos expugnabiles sciunt, 

 vel interiora aurium, (|uod is tantum locus defendi non potest proljoscide. 

 Ita([ue cum ebiberint sanguinem, dum ruunt belluae, dracones obruuntur. 

 sie utrinKpie fusus cruor terram imbuit fitque pigmentum .... quod cin- 

 nabari vocant. 



nach Meinung einiger schon unter Nero, wahrscheinlich unter Titus 

 und Domitianus. Aretaous Cai>pad<»x. De causis et signis acutorum, 

 et diuturnorum morborum libri 4; de curatione acutorum, et dinturnorum 

 morborum libri 4. cdit. curavit Ilerm. Boerhave. Lugd. Batav. 1 735. de 

 causis et signis. lib. 2. c. 1. p. 51. B. alia quaedam hydropici morbi species 

 talis agnoscitur: in ea vesiculae (xvarec;) quaedam pusillae, crebrae, 

 humoris plenae, in loco, ubi ascites fieri solet, cxcitantur. caeterum, iiuod 

 huraore multo refertae sint, illud indicio est: si abdomen perforaveris, 

 parvum admodum humoris effundes. ab intcriori namque parte vesica 

 occlusit: at si (in vesicam — fehlt bei lianisch und taugt wenig — ) 

 instruraentura impuleris, iterum succus emanabit, haec utique aquae inter 

 cuteni species band laevis est. unde enim id gcnus vcsiculam eruperint, 

 via haud facile reperitur. alii namque affirmant hujus modi ampullas 



