17 
gedeelte van het bloedvaatstelsel. Intusschen is, ten aanzien van de ontwikkeling van den 
slokdarm uit het voorste larvale darmgedeelte a nog op te merken, dat niet dit geheele 
gedeelte tot den opbouw van den slokdarm verbruikt wordt. Terwijl hierboven reeds gewezen 
werd op eene weefselverandering, die in de wanden van dit voorste gedeelte optreedt, en 
van zoodanige verandering de figuren 30, 47 en 48 ook reeds duidelijke sporen dragen, 
blijkt het spoedig, dat deze verandering zich voorloopig tot het benedenste, meer nabij den 
blastoporus gelegen gedeelte beperkt. Terwijl zich enkele mesoblast-cellen daarbuiten tegen 
aanleggen en zoodoende achter het epithelium van den slokdarm ook diens diepere lagen 
worden gevormd, ondergaan deze benedenste cellen zelve eene snellere verdeeling en ver- 
menigvuldiging en is in fig. 84 vooral duidelijk, hoe de grootcellige begrenzing van deze 
voorste darmholte aan het benedeneinde gaandeweg plaats maakt voor eene meer klein- 
cellige, die aanvankelijk links en rechts in den zijwand optreedt, maar zich daarna ook in 
den voor- en achterwand vertoont. Het eindpunt, waartoe deze celvermenigvuldiging voert, 
vinden wij terug in fig. 80 en 81, waar zich uit het benedeneinde van het voorste darmstuk a 
der vroege larve, eindelijk een korte, massieve, zich met carmijn recht sterk kleurende 
slokdarm ontwikkeld heeft. 
__ Wanneer dit vormingsproces welhaast is afgeloopen en de nieuwe slokdarm door 
bet feit zijner ligging in het benedeneinde van het blind eindigende voorste darmgedeelte a 
im geenerlei gemeenschap zou staan met den verderen darm A, treedt echter secundair 
eene nieuwe gemeenschap op tusschen slokdarm en middendarm. Fig. &1 geeft duidelijk 
aan, dat en hoe die doorbreking heeft plaats gevonden. Wij behoeven dus nog slechts te 
vragen, wat er geworden is van het bovenste, blind eindigende gedeelte van het voorste 
darmstuk a, dat blijkens de fig®. 30 en 96—98 toch aanvankelijk zoo belangrijk in hoogte 
en afmetingen toeneemt. 
Eene vergelijking van de fig". 23, 30, 73—75 en 82—86 zal ons hier op den weg 
helpen. Terwijl in 23 en 30 de holte van dit voorste darmvak nog als platte spleet op de 
horizontale en longitudinale doorsnede zichtbaar is, blijkt het uit fig. 84-86, die ter af- 
beelding van horizontale doorsneden door diezelfde spleet dienen, dat, wanneer de vorming 
van den definitieven oesophagus-wand in het benedengedeelte is aangevangen (fig. 84), het 
meer bovenwaarts gelegen deel van deze voorste darmholte eene eigenaardige afplatting en 
vernauwing, vooral in het midden vertoont, die er toe leidt, dat in plaats van die spleet- 
vormige holte, twee kleinere holten optreden, die nu links en rechts, d. w. z. parig, gelegen 
zijn en rond welke in het hypoblast eveneens weefselveranderingen optreden, die uit hunnen 
aard gelijken op die welke wij bij de vorming van den slokdarm waarnemen. Dit ver- 
schijnsel, dat door mij aan verschillende reeksen van doorsneden geconstateerd werd, leidt 
er dus toe, dat, terwijl het benedendeel der voorste darmholte a in den ventraal en mediaan 
gelegen slokdarm overgaat, het bovendeel daarentegen aan parige organen het aanzijn 
geeft. Welke deze organen zijn bewijst reeds de plaats, waar zij komen te liggen, d. i. de 
ruimte rondom den definitieven oesophagus en onmiddelijk achter de achterste hersenlobben. 
Hier vindt men in het volwassen dier de parige nephridia, geslingerde buizen met een 
inwendig trilhaarkleed en een niet meer dan één cel dikken wand. 
(su) 
