20 
zij genoeg er hier nog op te wijzen, dat in den kop meer eene massieve ophooping van 
deze mesoblast-cellen, dan wel hare samenvoeging tot een vlak celblad waar te nemen valt. 
d. Verdere verschijnselen van ontwikkeling en groei na het 
vrijworden der larve. 
In de voorafgaande bladzijden zijn de ontwikkelingsphases beschreven, die door het 
bevruchte ei van Lineus obscurus doorloopen worden, totdat het primaire larvenkleed voor 
het jonge dier te eng wordt en de secundaire opperhuid daaronder reeds tot vollen wasdom 
geraakt is. Het jonge dier verbreekt dan dien buitenwand, waarbinnen het met het trilhaar- 
kleed van het secundaire epiblast toch reeds eenige vrije beweging kon uitvoeren. Is dit 
buitenste primaire epiblast eenmaal afgestroopt, dan is in de plaats van de Desor’sche 
larve (fig. 34), de jonge Nemertine getreden (fig. 81). Die zelfde overgang wordt in de 
schemata van plaat VL duidelijk door vergelijking der fig. 101—104 met de voorafgaande. 
Bij deze laatste larvenstadiën moeten wij nu de verdere vorming der verschillende 
weefsels nagaan, nadat de eerste aanleg van aile organen door ons reeds in de vorige 
paragrafen geschilderd is. 
Wij kunnen daarbij gevoegelijk achtereenvolgens verschillende orgaanstelsels behan- 
delen en wel: 1) de huidspierzak met den slurp en de slurpscheede; 2) het zenuwstelsel; 
3) het bloedvaatstelsel; 4) de nephridia en de geslachtsorganen; 5) de cellige huidlagen: 
6) de celbekleeding van het darmkanaal. 
Ll. De huidspierzak met den slurp en de slurpscheede. 
In de tot hiertoe besproken stadia zijn de elementen, waaruit de huidspierzak zal 
worden opgebouwd, nog ver uiteengelegen en wel in de eerste plaats bevat in de vijf schijven , 
die bezig zijn zich van het primaire epiblast af te splitsen en wier ligging hierboven reeds 
meer uitvoerig besproken werd. 
In de tweede plaats worden de bestanddeelen van den huidspierzak geleverd door de 
zwervende mesoblast-cellen, die in dit stadium in groot aantal tusschen de beide primaire 
kiembladen worden aangetroffen (fig. 20, 25, 33) en wier lotgevallen op blz. 19 meer uitvoerig 
werden geschilderd. Ik mag er hier nog wel op wijzen, dat het waarschijnlijk wel dezelfde 
ophoopingen van mesoblast-cellen tegen de kop- en buikplaten zijn geweest, die ook BArrors 
heeft waargenomen en die hem tot de uitspraak brachten dat het mesoblast ontstaat door 
afsnoeringen aan de binnenvlakte der secundaire epiblast-schijven. Im plaats dat zij daar 
echter ontstaan zouden, zooals BARroIs vermoedt, bewijzen ons de werkelijke doorsneden, 
dat zij er zich gaandeweg ophoopen (fig. 23 en 27) en dat zij op de bovenbeschrevene 
wijze als zwervende cellen uit de beide primaire kiembladen hun oorsprong nemen. 
Het epiblast bestaat steeds uit eene enkele cellaag, en in de verder gevorderde 
embryonen, waar de huidspierzak reeds gesloten is, die wij thans meer in het bijzonder 
bespreken, vinden wij dáár waar wij het middelste kiemblad bepaaldelijk in bladvorm zagen 
