34 
VI. De celbekleeding van het darmkanaal. 
Bij de bespreking der vroegste ontwikkelingsphases hebben wij gezien, hoe reeds 
in de allereerste stadiën (tig. 9) twee afdeelingen in het darmkanaal te onderscheiden 
zijn: de voorste loodrecht naar boven gericht, met eene centrale holte (a), die door den 
mond naar buiten opent en boven blind eindigt, de achterste (A), het ware mesenteron, 
die onder een hoek met het voorste gedeelte samenhangt en zich meer achterwaarts in 
het lichaam uitstrekt. 
Deze beide gedeelten vertoonen reeds van den aanvang af verschil in de cellen, 
waaruit hun wanden zijn opgebouwd, althans wat de chemische eigenschappen betreft. Zeer 
algemeen ten minste is het verschijnsel, dat de conservatie-toestand van de beide hier bedoelde 
gedeelten bij hetzelfde individu verschillend is. Waarop dit verschil berust, heb ik niet 
verder kunnen nagaan; ik moet mij vergenoegen met te constateeren dat het bestaat. 
De verdere rol, die deze beide gedeelten in de larve spelen, werd hierboven reeds 
geschetst. 
De binnenwand van de voorste darmafdeeling is van den aanvang af met een dicht 
trilhaarkleed bedekt; de uitwendige opening wordt de definitieve mond, wanneer het 
primaire epiblast als larvenhuid wordt afgeworpen en het secundaire epiblast zich daar ter 
plaatse rondom den uitgang tot het darmkanaal aaneensluit. 
Eindelijk verdient het opmerking, dat de definitieve oesophagus zich in het lichaam 
vóór de mondopening nog een klein eind voorwaarts in de richting van den kop uit- 
strekt en dat zich te dier plaatse de blinde uitzakkingen daaraan ontwikkelen, die door 
Bürscurr en BARRrors gezien en door den laatsten verkeerd geïnterpreteerd werden. 
Dit stadium kan nl. BArroIs aanleiding gegeven hebben tot de bewering, dat deze ach- 
terste hersenlobben (vrganes latéraux) door een weefselsteel (pédoncule) met den oesophagus 
in verband blijven staan. Zoodanig verband blijkt nu in werkelijke doorsneden niet te 
bestaan, het is alleen een dicht aaneenliggen van het weefsel van beiden. Evenmin is er 
natuurlijk sprake van een samenhang van de holte der hersenlobben met die van den 
oesophagus, zooals zij door BArrors uitvoerig geschilderd wordt; wij hebben hierboven 
(blz. 13 en 29) met voldoende uitvoerigheid het wordingsproces der achterste hersenlobben 
en hare holte nagegaan om hier niet in herhalingen behoeven te treden van onze weder- 
legging der uitkomsten van BARrors. 
En wat nu bet achterste gedeelte van het darmkanaal betreft: de middendarm, die 
het echte mesenteron representeert; deze legt zich al dadelijk tegen de spierlagen van den 
lichaamswand aan (fig. 64— 66, 70, &1). 
De verdere ontwikkeling van dit gedeelte levert nog eenige duistere punten op. 
Althans leiden de uiterst talrijke doorsneden, die daarvan in mijn bezit zijn, geenszins tot 
overeenstemmende uitkomsten. Vooreerst biedt de conservatie-toestand, ook bij gebruik 
van identieke reagentia, somtijds zeer uiteenloopende verschillen aan , en terwijl het bij som- 
migen wil schijnen, alsof de geheele inhoud der hypoblast-cellen eene vettige degeneratie 
