109 



qtiod ca propitis ad nihilum accedere débet, quo major Tue- 

 liL numeriis /i, qnociica pioxinie eiit \ iih-V n+iz^V <2(ciii-i-i). 

 Smntis enim quadratis habebimus 2n-hi-h2'/n(n-hl)—2('2ii-i- 1 ), 

 idcoquo C t^n (n-s i) =:= 2//-I-1. Sumtis denuo quadratis 

 fict 4/i (r -^ 4h =3 4n/i -i- 4;î 4- i , quae ratio iitiqiie proxi- 

 rae ad aeqiialitatem accedit. Ceteruni hic notari meretur, 

 veras- valores pro fractionibns loco x assumtis tantopere 

 esse transcendentes, ut nullis plane formulis analyticis ex- 

 piimi queant. Quin eliam quilibet valor pro x assumtus 

 ad peculiare transcendentium genus pertinebit. 



§^. 3l. Antequara banc spcGicm deseramus, adjunga- 

 ■Tnus adliuc insigne Theorema circa convergentiam forniu- 

 laitim multo generalius co quod modo ante attulimus-, 



T h eu rem a. 

 Seqiicns' aecfit alitas : (^— a) y n -^- a f'{n -*- 1 )' = (3 ^/ (n M- " )", 

 eo proptus ad veritatcm accedet , quo major sumatur 

 nwncrus n , siimdque quo miiior fuerit fractlo |-, si 

 modo: exponens- — unltate fuerit mlnor,. At vero 

 mmita y negatïvo, isfa acqualitas : 



(|3_— a) ^ c^ _ (3 



sme pastcrînre condlfmie ad veritatcm eo prophis ac- 

 cedet, mio: m ai or fuerit mimerus n et quo, minor fuerit 

 fractio p Quin eliam suh iisdem conditionihus pro- 



