92 



§. 36. Quodsi hos limites intcr se comparemiis, sta- 

 tim patet , eos adimpleri non posse , si capiatur a<2; 

 deinde vero "si azzz2, limites illi nullum intervalfum inter 

 se lelinquunt ; ex quo intelligitur , solutionem locum' ha- 

 bere non posse , nisi sit a > 2. duoniam igitur c o -[- i 

 semper niajus erit quam a -\- 2, perspicuum est, dummodo 

 f ueiit V < a '-\- 2 ~\~Vaa — 2a, tum quoquc fore 



V <2a-+-i -\-y aa — 2a, 

 unde iste limes est superfluus. Deinde , dummodo fuerit 

 V > 2a-f-i — y aa — 2 a, multo magis erit 



V > a-{- 2 — y aa 



20 



f 



quamobrem duo tantum limites nobis relinquuntur, scil. 



V > 2a-^ 1 — V a a — 2a , 



V < a-|-2-f-Kca — 2fl, 

 qui duo limites, quia nunquam in unum coalescere possunt, 

 semper aliquod intervallum inter se relinquunt, intra quod 

 valor ipsius v cadere débet. Praeterea vero necesse est 

 ut V extra binos limites supra inventos cadat, qui erant - 



^ ^ 3(.-4-0-l--/Co->-0(a — 3) et ^ <- 3C°-4-i}— r'(a-M)(a — 3) 



quas conditiones aliquot exemplis illustremus. 



Exemplunvi. 

 f. 37. Existante clznzi. sumatur ar=3, eritque 



52 14 "V -4- 1' V . 2S loi) -f- V 1) 



