21 



'vero V statim erit § r= — * (^f — aa~\-V ah — au, sive 

 g-+-V af — aa—V ah-aa; iinde snmtis quadratis fit gg-^^gv af—aa 



^af-aa-ah—aa, sive QgV af—aa-a{h—f)^gg, itemmque 

 quadrando 4 gg {af— aa)-aa{ h—fy — 2 agg (h —f) -+- g*, sive 

 aa((/i~/)^-h4ê§) — 2n§g(/i+/)-4-g*i=0. Pro hujus' 

 atquationis soludone ponamus azzi—, ut habeamus 



o =z: zz — 2 (/i -f-/) z -f- (h — fy -f- 4§g, imde fit 

 2=(/i+/)H- 2 //if — gg, ideoque a = ^^, 



5. 10. Hinc jam statim patet , nisi fuerit fh^gg 

 ciuvam quaesitam esse imaginariam, sive his casibus nul- 

 lam curvam per puncta F et H traduci posse; cum tamen 

 pro omnibus, quas pro lubitu per haec puncta ducere 11- 

 cet, valor nostrae foimulae integralis assignai! queat, qui 

 pro ratione curvae traductae modo major modo minor eva- 

 dere potest, ita ut hinc natura minimi neutiquam excludi 

 posse videatur. 



§. 11. Qiioties autem fuerit //i> g g, ob signum ra- 

 dicale ambiguum diiae adeo èxhiberi poterunt parabolae 

 per puncta F et H transeuntes, cui utrique indoles mini- 

 mi conveniet, cum tamen inter se plurimum discrepent. QjLiod 

 que clarius appareat, investigemus valorem illum, qui debe- 

 ret esse minimus, ac primo quidem quaeramus valores formu- 



