 tos, qui sunt t — 
37 
ideoque t—;"—.  Quae cum sit 2g—+-t, lis va- 
" 34 1 : IPF 
loribus substitutis fiet 2g=f+2g-", sive f-" 70, 
unde colligitur f=—g+Y gg+1, qui erat alter l- 
mes pro f supra inventus. 
. 21. Hactenus assumsimus ipsos limites aequationi 
satisfacere, Nunc autem investigemus errores, qui ex 
utroque limite in priore solutione pro t invento nascantur. 
t 
qui valor si aequationi non satisfaciat, hoc est, si se- 
, Mu 2e TANT ‘nu, 
Prior autem limes pro t erat -=f+2g, ideoque {= 
cundus He PE de non deu pere error ita re- 
ER À je. 
a MS loco t et — FER valoribus, erit 
f. 22. Simili modo pro altero limite t—2f+&, 
quo secundus terminus tertium tollebat, error eadem lege 
sumtus erit of + 5— Hs sive of+i—t, qui loco t 
valore illo substituto fiet EEE; ubi notandum, limi- 
tes inter f et g supra ita esse constitutos, ut si alter fue- 
f ’ 
rit positivus, alter evadat negativus. : 
$. 23. Dabitur igitur inter hos Himites pro t inven- 
1 
f+2g 
dius, cui error xespondeat nullus. Quare si assumamus 
et t—2f+g, valor quidam me- 
ab errore positivo ad negativum progressum esse uniforr 
mem (quae hypothesis plerumque parum a veritate dis- 
