55 
| quae aequatio, extracta radice, praebet m—n+1=V6—4n, 
| consequenter m—n—1—+V6— An. 
| 
f. 12. Hic statim patet, ne in imaginaria procida- 
mus, necessario esse debere n <2; ex quo simul intelli- 
gitur, signum radicale negativum accipi non posse, 
quia aliter prodiret m<1. Cum igitur semper sit n<3, 
ut prodeat mS 1, sive V6—4n$ 2—n, sive n<V2, 
manifestum est, ambas litteras m et n intra limites 1 et 
V2 cadere debere; ambae autem intra se fient aequales 
casu m—n—;; ita ut si altera hoc medio fuerit major, 
altera necessario futura sit minor. Tum vero manifestum 
étiam est, cum sit limes major — y 2 —1,4142136, mi- 
nore existente — 1, valor inventus ? — 1,2500 prope- 
modum medium interjacere hos dimites. 
$. 13: Quo autem clarius appareat, quomodo hi 
duo numeri m et n inter se referantur, sequentem tabu- 
lam subjungamus, quae pro ambobus numeris m et n va- 
» lores rationales, atque adeo exacte veros in fractionibus 
F: decimalibus usque ad quartam figuram exhibeat; ubi, quia 
Mmumeri m et n sunt permutabiles,, prior columna majores, 
posierior vero minores ostendit. 
