‘122 
tutione evidenter ad aequationem 1llam problematis VIH 
reduci se patiebatur, cujus integrale, jam in promtu erat. 
Hoc autem in usum vocato instituenda supererat elisio 
imaginariorum, quam tunc nec suscipere vacabat, neque, 
si vacasset, illi dissertationi subnectere licuisset, ne in 
nimiam ea molem ultraque praescriptos limites incresceret, 
f. 4  Quo igitur, ut dictum est, aequationem f. 2, 
inventam ad formam problemate VIIL adeptam reducerem, 
posui wu—wy-—1, et ob 
 +e * —o cos. 
 —e *—2y—1,.sin.ÿ 
aequatio illa hanc induit formam : 
nd y — 1+moê—0\ y —1 cos. cos. W—02 y —1 sin ésin.ÿ=0 
quam ‘ita exhibere licet: 
NOV — 1 à md — [D fee VE NII V — 1 0, 
sive, per Y y — 1 multiplicando, ita: 
: cos. (-— 4) + cos. (LH 2) — 
moiy — 1 no _: dk [cos. (y Lisa &) —— COS, (4 ne ëN 
Ponatur as d—2— "yet W+8—?6, ita ut sit VE 
et / ——", factaque substitutione ‘erit 
d8 cos.  - 1)2—(n+my-1)M=0, 
unde separando eadem elicitur aequatio, quam in prioris 
dissertationis problemate VIIL inveneram, scilicet 
PR D D 
