123 
CE on _—9 
B—— cos 8 &— cos.n 
existente a—n—my—1 et f—n+my—1, cujus 
igitur utraque pars facile integrari potest. 
® . 5. Quoniam autem hic non solum constantes « 
et BG, sed etiam variabiles " et 0, sunt quantitates ima- 
 ginariae, ambo integralia imaginariis maxime erant inqui- 
nata: ea autem per meéthodos cognitas semper ad formam 
F+Gy— 1 reducere licebit, ita ut F et G sint quan- 
titates reales.  Facta igitur hac reductione sit 
fer One 
f nu en EN D EES D 
atque habebimus aequationis nostrae integrale 
(P+R)+(Q+S)y — 1 —const. =A+By—1. 
Certum autem est aequationis differentialis propositae, 
quae realis erat, integrale quoque reale esse debere, : 
unde etiam certi sumus fore PR—A et Q+S—B, 
hasque aequationes fore identicas, hoc est utramque ean- 
dem relationem inter quantitates m, n, & et & exhibitu- 
ram fore. 
$. 6. Quodsi vero aequatio illa imaginaria separata 
$ 4. inventa ita repraesentetur: 
99 (@— cos. n)—+- niB—cos. 8) _ — 9 
(B— cos. 8) (œ — cos. n) » 
tam vero loco «, B, ", à valores imaginarii substtuantur, 
_ prodibit ista aequatio: 
