124 
du {an — (et) + e— 0) cos. ê) + 20 \2m — (60 —— e— 0 çim. ê) 
(an — (eW + e—%) cos. 8)? + (2m — (6% — e— 0 sin. 0,2 % 
+108 
de qua jam scimus eam esse verum differentiale functio- 
nis cujuspiam realis binarum variabilium © et w, ideoque:. 
per se integrabilem: pro ea igitur integranda in usum 
vocari poterit regula Calculo Integrali Tomo I. (. 448. 
exposita.  Statuatur scilicet angulus w constans, et quae- 
ratur integrale, quod sit X, cui loco constantis functio 
quaecunque ipsius w, quae sit {, addatur, tum vero spe- 
ctetur # ut constans, atque integrali, quod sit YŸ, adjicia- 
tur, tanquam constans, functio quaecunque anguli Z, quae 
sit Z. Integralia autem ex uiraque integratione prodire 
debent eadem, eritque X+Q=Y+7Z, ideoque X—Y=Z—Q, 
hoc est X — Y dispescitur in duas functiones, quarum altera 
est anguli #, altera vero anguli w; unde cognoscitur tam 
Z quam Q@, et inde ipsumintegrale elicitur quaesitum, - 
vel=X+®, vel = NZ. 
f. 7. Simili quoque modo integrari potest sequens 
aequatio differentialis generalior: | 
— (œdt + BR) (an — (eW —e—W) sin. 2) 
— (B0w— ad) (am +- (ee + e—®T cos. €) — 0 
(on —(e%— 9 W) sin. )2+-(2m + (eW +e—0) cos. &)? “ 
quam per se integrabilem esse deprehendi, etiamsi solus 
numerator nihilo aequalis positus aequationem exhibeat 
vix ullo modo resolubilem. Idem tenendum est de hac « 
aequatione : 
du la + e@ roc 2 + 9 1b + e® sin. 6) — )S 
(a + 8% cos. 2 = (b + € sin. 2 TT ? 
= Al le Be HD 
nd Éprntie ranupotapréée 6 pitt drahenne 
