189 
numerum unitate multo majorem denotant, convergit, et 
ad eruendum quantitatis Ÿ valorem maxime idonea est. 
Pro iis autem casibus, quibus 3 et m ejusmodi numeros 
significant, qui singularum fractionum numeratores deno- 
minatoribus multo majores reddunt, conversio expressionis 
4 (1+ x”) in seriem infinitam theorematis binomialis ope, 
in integratione formulae propositae nullam afferre videtur 
utilitatem, quia tum haec series divergit, ejusque valor 
per simplicem tefminorum singulorum summationem inve- 
niri non potest. Transmutata vero serie in fractionem 
“continuam, ejus summatio optime facillimeque succedit, 
ad quod probandum calculum, ut in praecedenti exemplo, 
sequenti modo instituamus : 
Facta nimirum comparatione cum formula generali, 
obtinebitur : É 
T 
m +: 
(m—1)z. 
gr: 2m(2m-t: =1) 
LE (m—:)(2m—1)z? 
T7 2.8. m?(3m+1) 
d—-(Mm—1Gm— 1m 
3. 4 mi(3m +) 
e RE Ne dame et 
amas mimi) 
f = En Sn) Ge JGm MGM 12 
5. 6. mS(sm—+ 1) 
S 
h 
CL EEs 
_ (m—)(m (am 1)(qm © 1)(5m—1)6m— 1)26 
2. 3. 4: 5. 6. 7. m6 (6m + 1) 
ie eic: 
vel, si brevitatis gratia, == p assumitur, 
