436 
invenies utroque; neutiquam igitur discrimen inést, * La’ 
bium emarginatum et integrum, characterem subire videtur 
distinguentem: at matura ipsa in ïllis speciebus adhuc 
sub genere Ziziphora militantibus imo in una eademque 
specie, praesertim si plura velis conspicere specimina, transit 
‘ab integro labio ad emarginatum. 
Quae cum ita sint, non dubito fore botanicorum ple- 
rosque, qui malint et Ziziphoram et Cunilam exulare ex 
Diandria et transmittere in Didynamiam; ü certe erunt 
qui sequuntur et naturam et rationem;, inter quos jam 
dudum cognitum agnoscimus Clar. Willdenow, qui olim 
edixit *): Cunila et Ziziphort sunt genera omni jure. de+. 
lenda. Non modo conjungenda et combinanda esse! ge- 
neïa, imo delenda, dictum Clar. Viri censeo. Et quid 
impedit, annuente Botanico summe egregio nunc in me- 
. dium prolato, et Zygophoram et Cunilam Thymo adjun- 
gere ? Cunila jam dudum erat inconstantis animi, modo 
connubium inüt Sideritide (syriaca Spec. pl. Edit. IL T. 
II. p 574); modo sese conjunxit cum Satureja oxriganoïide 
1. c. p. 568, et qüae sunt caetera delicta, auspisiis sum 
mi Linnaei peracta. 
“à F 
+) Schraders Journal für die Botanik. Anno 1709. B. EL p. 288. 
LS 
ati art 
Rd tnt pe 
A te 
